Review: Crimfall – Amain – Metal Blade Records – Release: Out now

Review: Crimfall – Amain – Metal Blade Records – Release: Out now.

Crimfall is een Finse band  uit Helsinki die bestaat sinds 2007. De muziek die de band maakt staat ter boek als symfonische power, viking, folk metal, maar zelf noemen ze het epische cinematische metal. Na “As The Path Unfolds…”  uit 2009 en “The Writ of Sword” uit 2011 is dit, na een afwezigheid van zes jaar, full length nummer drie.

Crimfall is:
Jakke Viitala – Gitaar, keys, orkestraties
Mikko Häkkinen – Vocalen
Helena Haaparanta – Vocalen
Janne Jukarainen – Drums
Miska Sipiläinen – Bas

 

Amain
Het album begint met het intro ‘Eschaton’, een kort verhaal wordt verteld en de muziek wordt langzaam opgebouwd met violen, drums en een soort van koor. Het intro gaat nagenoeg naadloos over in  ‘The Last of Stands’. Het nummer begint rustig met viool, waarna zangeres Helena invalt. Kort daarna horen we de zware donkere stem van zanger Mikko en gelijk wordt het tempo ook versneld.

‘Far from any Fate’ de ondertitel van het eerste nummer van een vierluik met de titel ‘Ten Winters Apart’ heeft een zelfde soort opbouw als het vorige nummer. Helena zingt hier wat meer met haar zoetgevoosde stem, waar ze op ‘The Last of Stands’ wat meer haar rockstem gebruikt.  Op ‘Song of Mourn’ mag ze solo haar kunsten vertonen.

‘Sunder the Seventh Seal’ heeft een filmisch intro en bouwt langzaam op naar een mid tempo middenstuk, waarna  het tempo naar het einde toe nog even flink wordt opgevoerd. De keys zijn de verbinding van een naadloze aansluiting op ‘Dawn Without a Sun’. Dit is het laatste deel van het vierluik en heeft een meer pop-achtige uitstraling met een minimale bijdrage van Mikko.

‘Mother of Unbelievers’ heeft een soort van Arabisch intro. Dit keer is de zang gelijk verdeeld tussen Mikko en Helena, die haar zang weer afwisselt tussen clean en wat ruiger. In het midden krijgen we kort een soort van battle tussen gitaar, drums en keys die eindigt met een gitaarsolo.

‘It’s a Long Road’ is een cover van een nummer dat komt van de soundtrack van de eerste Rambo-film. Het intro met alleen de muziek op zich vertelt al een verhaal. We horen nu ook Mikko met zijn cleane rockstem, maar ook horen we wederom zijn bombastische, demonische screams en iets wat er qua zang ergens tussenin zit.  Op ‘Wayward Verities’ horen we wel weer veel van hetgeen we eerder gehoord hebben , maar dit keer zijn er wel wat meer folk-invloeden in de muziek verwoven.

‘Until it Falls the Rain’, begint met het geluid van regen en gepraat op de achtergrond. Nog even worden alle registers opgetrokken en wordt er opgebouwd naar een knallend slotakkoord. Het outro bestaat wederom uit het geluid van regen en een kort slotverhaaltje.

Conclusie:   
Hoewel dit soort muziek geheel buiten mijn comfortzone ligt, luistert dit album toch lekker weg. Waar ik bij soortgelijke muziek al snel de keys wat overheersend vind, zijn die hier functioneel aanwezig om een bepaalde sfeer neer te zetten en ook niet meer dan dat. Dat en de variatie in de vocalen van met name Helena, maken het mede een aangename zit.

Score: 4 uit 5  

Tracklist:
1. Eschaton
2. The Last of Stands
3. Ten Winters Apart, Pt. 1: Far from Any Fate
4. Ten Winters Apart, Pt. 2: Song of Mourn
5. Ten Winters Apart, Pt. 3: Sunder the Seventh Seal
6. Ten Winters Apart, Pt. 4: Dawn Without a Sun
7. Mother of Unbelievers
8. It’s a Long Road
9. Wayward Verities
10. Until Falls the Rain

Links:
Crimfall Facebook
Crimfall Official
Metal Blade Records

Tekst: Marcel Klaster

Related posts

Review: Metallica – Hardwired to… Self–Destruct – Blackened Recordings – Release: 18-11-2016

livereviewer

Review: Troops of Doom – Fear – Raw Skull Recordz – Release: 19-07-2018

LiveReviewer

Review: Hatebreed – The Concrete Confessional – Nuclear Blast – Release: Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3