Review: Dimmu Borgir – Eonian – Nuclear Blast – Release: 04-05-2018

Review: Dimmu Borgir – Eonian – Nuclear Blast – Release: 04-05-2018.

Dimmu Borgir is een Noorse symphonische black metal band, opgericht door Shagrath, Silenoz en Ian ‘Tjodalv’ Kenneth Åkesson. Door de jaren heen is de band een beetje een carrousel geweest: er waren zeventien bandleden. Daarnaast wisselde de band ook onderling: zanger Shargrath is drummer en lead gitarist geweest, gitarist Silenoz is zanger geweest, en een aantal andere voormalige bandleden hebben op zijn tijd ook hun rol gewisseld. De band combineert een typische black metal speelstijl (tremolo picked gitaren, drums met veel blastbeats, black metal grunts en screams) met veel keyboard die creepy geluiden en klassieke invloeden combineert en heldere goed geproduceerde opnames.

Dimmu Borgir is: 
Stian ‘Shagrath’Thoresen – zang
Sven Atle ‘Silenoz’ Kopperud – gitaar
Tom Rune ‘Galder’ Andersen– gitaar
Geir “Gerlioz” Bratland – keyboard
Dariusz “Daray” Brzozowski – drums

 

Eonian
EonianVanaf het intro van de allereerste song ‘The Unveiling’ is het duidelijk dat op dit album de band uitgebreid met een koor heeft gewerkt. Dimmu Borgir is niet bang om het koor geregeld op de voorgrond te zetten. De band heeft de les van Therion goed geleerd, maar blijft toch volledig zichzelf. Echter worden daarnaast alle elementen, die Dimmu Borgir maken wat ze zijn, in volle glorie door je strot geduwd. De herkenbare ‘evil’ grunts zijn zeer overtuigend gebracht en doordringend. Desondanks kan Shagrath er subtiliteit in leggen als het moet. Het gitaargeluid wisselt tussen vol en warm via korrelig en afgemeten tot kil en scherp. Hoewel de band regelmatig gebruik maakt van black metal tremolo gitaren, worden deze aangevuld met riffs die geïnspireerd zijn door bands als Mercyful Fate en Celtic Frost. Daarnaast zijn de lead partijen over het algemeen heel melodieus.

De bas staat vooral in dienst van de ritmesectie en benadrukt veelal de gitaar, waar de muziek echter veel extra kracht van krijgt. De keyboardpartijen zijn vaak of pianopartijen (of geluiden die daarbij in de buurt komen), of ijle geluidtapijten. De gekozen melodieën zijn klassiek van sfeer, afgewisseld met onheilspellend. Daar bovenop wordt de onheilspellende sfeer afgemaakt met industriële geluiden. Gerlioz zou in feite de ideale keyboardist zijn voor ‘The Phantom of the Opera’, maar dan gaver. De drumpartijen zijn over de loop van de albums veel minder gedomineerd geraakt door blastbeats en zijn zeer gevarieerd. Ze zitten vol drumfills, cymbal rides en rock ritmes, terwijl de oude elementen ook hun plaats hebben. De diverse songs zijn goed en gevarieerd opgebouwd, zonder dat de band gebruik hoeft te maken van standaard couplet-refrein structuurtjes. Het album blinkt uit in majestueuze ijzigheid en is van het begin tot het einde geweldig.

Conclusie:
Dimmu Borgir heeft gewoon een set hele goede songs afgeleverd. Daarnaast is het ze gelukt met het veelvuldig gebruik van koorzang hun geluid heel geslaagd te vernieuwen. Dit album hoort bij de drie beste albums van deze band. Hoogstwaarschijnlijk gaat dit album in mijn jaarlijst terecht komen.

Score: 4.25 uit 5

Tracklist:
01. The Unveiling
02. Interdimensional Summit
03. Ætheric
04. Council Of Wolves And Snakes
05. The Empyrean Phoenix
06. Lightbringer
07. I Am Sovereign
08. Archaic Correspondence
09. Alpha Aeon Omega
10. Rite Of Passage

Links:
Dimmu Borgir Official
Dimmu Borgir Facebook
Nuclear Blast

Tekst: Marcel Bergervoet

Related posts

Review: Tribulation – Down Below – Century Media – Release: 26-01-2018

LiveReviewer

Review: Soulfly – Ritual – Nuclear Blast – Release: Out now

LiveReviewer

Review: Huntress – Static – Napalm Records – Release: 25-09-2015

LiveReviewer
UA-17622028-3