Review: Disabuse – Death Machines – Raw Skull Recordz – Release: 30-10-2017

Spread the love

Review: Disabuse – Death Machines – Raw Skull Recordz – Release: 30-10-2017.

Disabuse is een crossover band opgericht in het Achterhoekse Winterswijk. De band combineert hardcore en metal, naar eigen zeggen, tot een brutale en rauwe mix waar de band haar agressie en frustraties in kwijt kan. In 1989 bracht Disabuse in eigen beheer haar eerste EP Sorrow and Perdition uit. Na veel optredens lasten de bandleden een pauze in. Na enkele bezettingswisselingen ging de band in 1995 weer verder.

In 2004 stopt de band weer voor een aanzienlijke periode. In 2009 en de jaren erna worden er weer een aantal concerten gegeven, maar is er niet de intentie om nieuwe nummers te gaan schrijven. In 2015 speelt de band weer in de originele bezetting uit 1987 en brengt het album “Remains” uit, maar in 2016 zet zanger Arch een punt achter zijn zangcarrière. Hij wordt vervangen door Steven Tolkamp.

 

Disabuse is :
Steven Tolkamp – Zang
Patrick van der Beek – Bas
Jeroen Keetels – Drums
Edwin Woerdman – Gitaar
Brian Haverkamp – Gitaar

 

Death Machines
Na een rustig intro, trapt de band gelijk lekker stevig af met een heerlijk groovend ‘Death Machines’ en stilzitten is nu al moeilijk. Waar Arch meer een punkversie van Tom Angelripper is, die de teksten haast letterlijk uitspuugde, is nieuwe zanger Steven Tolkamp, bekend van Fake no More, The Art of Pantera en Godscum, toch meer een metalzanger die een redelijke variatie aan vocale stijlen in huis heeft, die hij op dit album ook tentoonspreidt.

De band staat natuurlijk bekend om haar aanstekelijke mix van thrashmetal en hardcore. Twee stijlen waarbij je afzonderlijk al niet stil kunt zitten en live altijd goed is voor de nodige moshpits.  “Death Machines” heeft naast deze twee stijlen wel iets meer te bieden.  Luister maar eens naar ‘Dogma I’. Bij het intro denk je “verdomme, we krijgen zelfs een ballad voor onze kiezen”, maar niets is minder waar. Na een rustig doomy begin wordt het tempo even opgeschroefd en gaat naar het einde toe nog even in de hoogste versnelling. ‘River Runs Red’ gooit het weer over een heel andere boeg, met mid tempo heavy metal en hoor ik zelfs wat Black Sabbath invloeden.

‘Grease the Guillotine’ daarna is een kort en snel nummer van nog geen anderhalve minuut. ‘We Bring Democracy’ begint met een bas-solo en varieert tussen heerlijke up tempo thrash (met Steven zijn ruige vocalen met daaroverheen zijn cleane zang) en mid tempo heavy metal met Southern metal invloeden. ‘Dirt‘ is dan weer meer van wat we van de band gewend zijn: heerlijke in tempo variërende crossover, met de nodige gitaarsolo’s .

Een opvallend nummer is ‘Father’, met alleen gitaar en geen zang. Je waant je in de middeleeuwen, en ziet  de minstreel al bijna voor je, die het kasteel binnen komt wandelen. Afsluiter ‘In Emptiness’ heeft veel tempowisselingen en komt zelfs in de wat rustige passages lekker heavy over.

Conclusie:
Het meest gevarieerde album van Disabuse tot nu toe, met veel tempowisselingen en naast het gebruikelijke veel invloeden van andere stijlen. Sommige nummers zullen in eerste instantie daarom op de oudere fans wat vreemd overkomen. Met Steven Tolkamp heeft de band een zanger in huis gehaald die de band mijns inziens naar een nog hoger niveau kan tillen. Na een voor mij redelijk rustig begin van het jaar, lijkt het erop of ik het laatste deel van het jaar nog een paar toppers om de oren krijg geslingerd.

Score: 4,25 uit 5

Tracklist:
1. Death Machines
2. Detonate
3. Dogma I
4. River Runs Red
5. Grease The Guilotine
6. We Bring Democracy
7. Dirt
8. The Lost Children
9. Father
10. In Emptiness

Links:
Disabuse Facebook
Disabuse Official
Raw Skull Recordz

Tekst: Marcel Klaster