Review: Draconian – Sovran – Napalm Records – Release: 30-10-2015

Review: Draconian – Sovran – Napalm Records – Release: 30-10-2015.

Draconian is in 1994 opgericht onder de naam Kerberos, maar na 7 maanden werd de naam gewijzigd toen Anders Jacobsson zich bij de band voegde. Ook qua muziek veranderde de band. Van melodieuze death metal met invloeden uit black metal werd er al snel overgeschakeld op gothic doom metal.
Draconian had al vrij snel een zangeres in de gelederen en dat geeft een prettige draai aan de muziek. Waar sommige nummers op andere albums wel eens naar folk metal neigden, is daar op dit album geen sprake van. De zwaarte van het album voelt bijna als een loden deken; in de positieve zin van het woord! De nummers zijn ook goed van lengte. Met een gemiddelde van 7 minuten pas het helemaal in de stijl van doom metal.

Draconian is:
Johan Ericson – Drums en zang
Anders Jacobsson – Zang
Jerry Torstensson – Drums/percussie
Daniel Arvidsson – Gitaar
Fredrik Johansson – Bas
Heike Langhans – Zang

Gastoptreden van:
Daniel Änghede van Crippled Black Phoenix – Zang

 

Sovran
606_Draconian_CMYK“Sovran” opent met het nummer ‘Heavy lies the crown’ en is de definitie van doom metal; heavy, traag en grenzend aan depressief…. Heerlijk! De heldere stem van Heike Langhans klinkt haast ijl, maar is perfect in balans met de muziek en de grunts van Anders Jacobsson. Als je een album met een nummer als dit begint, legt dat een hoge verwachting neer. ‘Heavy lies the crown’ gaat naadloos over in het tweede nummer, getiteld ‘The Wretched Tide’. Dit nummer doet niet onder voor het eerste nummer, maar is toch anders door gesproken tekst en een deel waarbij de band op dubbel tempo speelt.
Opvallend is hoe melodieus de nummers zijn. Subtiel, maar niet té subtiel. Met ‘Pale Tortured Blue’ gaat het tempo in het begin iets omhoog en worden de strijkers nadrukkelijker ingezet. Muzikaal klinkt het allemaal wat helderder, zonder dat er iets aan heaviness wordt ingeboet. Wanneer Heike zingt, wordt ze begeleid door strijkers en de rest van de band valt in, als Anders grunt. Een fraaie variatie met een aantal interessante snellere delen. Het vierde nummer ‘Stellar Tombs’, kent fraaie tempowisselingen en blijft het hele nummer spannend om naar te luisteren. De tempowisselingen, de gesproken tekst, de lang aanhoudende akkoorden… alles draagt bij aan een enorm zware atmosfeer. Alleen de stem van Heike leidt je door het dal der droefenis.

‘No Lonelier Star’ begint met flink gitaarwerk en dat komt bijna als een schok na ‘Stellar Tombs’, maar vertraagt al snel weer als Anders begint te grunten.
Dit is het eerste nummer waarbij ik het gevoel heb; dit heb ik net ook gehoord… Slecht is het zeker niet, maar er is voor mij iets te weinig spannends te ontdekken.
Het tempo gaat verder omlaag in sommige delen van ‘Dusk Mariner’, wat de zang van Heike nog breekbaarder maakt. Dit nummer is weer een prachtig voorbeeld van de tempowisselingen zoals er nog een paar op dit album zijn. Het nummer is goed opgebouwd en kent fraaie melodielijnen. Een van de beste nummers van dit album! ‘Dishearten’ gaat meer de gothic kant op, maar het lijntje met doom blijft duidelijk in stand. De samenzang van Heike en Anders klinkt verbazingwekkend goed. Tegen het einde van het nummer gaat het tempo richting heavy metal en laat Heike horen dat haar stem niet alleen maar breekbaar is, maar ook degelijk power heeft.

Op ‘Rivers Between Us’ zingt Daniel Änghede van Crippled Black Phoenix mee. Dit nummer is iets anders van opzet dan de rest van het album, maar valt niet uit de toon. Opvallend zijn de stukken tweestemmige zang van Daniel en Heike. De gitaren klinken lekker clean in dit nummer en zijn lekker aanwezig. De break in het midden wordt gevuld met quotes van Alan Watts, een Engelse filosoof. Zijn uitspraken lijken een lichtpuntje in de zwarte oneindigheid van het nummer.
Wat dit nummer anders maakt, is dat het donkere en sombere randje er muzikaal ogenschijnlijk iets af lijkt. Maar vergis je niet… het is nog steeds doom wat de klok slaat.
Het laatste nummer van dit album is getiteld ‘The Marriage of Attaris’ en geeft weer een iets andere draai aan het album en is het perfecte voorbeeld hoe je een album interessant maakt. Tempowisselingen, gesproken tekst, de prachtige stem van Heike en de geweldige opbouw van het nummer maken het een genot om naar te luisteren.

Conclusie:
Wat absoluut gezegd moet worden is dat ondanks de behoorlijke lengte van de nummers, ze nergens langdradig worden. Dat is op zich al een prestatie!
In mijn optiek is het gevaar bij doom metal, dat monotonie op de loer licht. Als je even snel naar dit album luistert, krijg je wellicht ook die indruk. Als je er echt even voor gaat zitten, dan hoor je de enorme gelaagdheid en subtiele variaties in de nummers.
De sfeer die het album uitstraalt is ronduit somber, soms neigend naar depressief, maar toch her en der een sprankje licht. De ideale plaat dus voor de komende donkere, druilerige dagen!

Score: 4,5 uit 5
 

Tracklist:
1. Heavy Lies the Crown
2. The Wretched Tide
3. Pale Tortured Blue
4. Stellar Tombs
5. No Lonelier Star
6. Dusk Mariner
7. Dishearten
8. Rivers Between Us (featuring Daniel Änghede – Crippled Black Phoenix on Vocals)
9. The Marriage of Attaris

Links:
Draconian Official
Draconian Facebook

Tekst: Marc van Kollenburg
 

Related posts

Review: Carpathian Forest – Likeim (EP) – Indie Recordings – Release: Out now

LiveReviewer

Review: Vallenfyre – Fear Those Who Fear Him – Century Media – Release: Out now

LiveReviewer

Review: Wormed – Krighsu – Season of Mist – Release: Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3