Review: Epica – The Holographic Principle – Nuclear Blast Records – Release: 30-09-2016

Review: Epica – The Holographic Principle – Nuclear Blast Records – Release: 30-09-2016.

Epica is één van Neerlands bekendste female fronted symfonische metal bands die met een indrukwekkende lijst van zes studio albums, twee live albums, een EP en de soundtrack van de film “Joyride” behoorlijk aan de weg timmert. “The Holographic Principle” is studio-album nummer 7 en zal, passend in het regiem van de band, twee jaar na het vorige album “The Quantum Enigma” verschijnen.
Het eerste wapenfeit van Epica was een EP; “Cry For the Moon” en verscheen in 2002 nog onder de bandnaam “Sahara Dust”. Mark Jansen richtte deze band op nadat hij After Forever had verlaten. De toenmalige zangeres Helena Michaelsen werd al snel vervangen door Simone Simons en zij is nog steeds de markante frontvrouw van Epica.

Epica is:
Simone Simons – zang
Mark Jansen – gitaar / zang
Coen Janssen – keyboards / synthesizer / piano
Ariën van Weesenbeek – drum / zang
Isaac Delahaye – gitaar / zang
Rob van der Loo – bas

The Holographic Principle
Holographic PrincipleMet ‘Eidola’ start de CD met een vol en bombastisch begin om vervolgens over te gaan in ijl gezang wat bijna filmisch klinkt. Het klinkt wellicht wat flauw, maar het begin klinkt werkelijk episch! Als het een film zou betreffen, zie je de breedgeschouderde held al door het beeld schuiven. Na het intro van ruim twee en een halve minuut, knalt de bekende Epica sound er in met ‘Edge of the Blade’. Ondanks dat het intro ‘Eidola’ naadloos aansluit op ‘Edge of the Blade’, is er muzikaal niet echt een logisch verband tussen de twee nummers en dat is jammer. Ondanks dat is ‘Edge of the Blade’ wel een lekker heavy nummer met de trage en soms opera-achtige zang van Simone.

Met ‘A Phantasmic Parade’ is het kenmerkende Epica geluid er weer volledig, waarbij de zanglijnen van Simone soms afwijken van de rest van de band wat het nummer interessant maakt, waardoor het net iets boven gemiddeld uit komt. Op mij komt dit nummer te “radio-geschikt” over, ondanks dat er ook wel wat heavy stukken tussen zitten. Als na dit commerciële nummer ‘Universal Death Squad’ losbarst is het gelijk duidelijk hoe Epica ook kan klinken. Symfonisch en vet! Ondanks dat dit ook veel weg heeft van filmmuziek zijn het de dubbele basdrums die het nummer dragen. De fraaie break op bijna twee minuten zit lekker in elkaar en duurt ook precies lang genoeg voor de beuk er weer in gaat. De tweede break was te verwachten en past ook netjes in de lijn van het nummer.

Het vijfde nummer is getiteld ‘Divide and Conquer’ en kent interessante variaties. Het deel met gesproken tekst is een interessante twist en versterkt het filmisch idee. Het begin van het volgende nummer, ‘Beyond the Matrix’, komt over als een opera met rock-begeleiding. Ik zou het geen rock-opera willen noemen, omdat het in mijn ogen te pop-muziekachtig over komt. In dit nummer komt het koor wel heel nadrukkelijk naar voren op sommige momenten en dat maakt het nummer niet sterker. De ballad-achtige break net over de helft van het nummer is dan wel weer uitermate fraai.

De violen waarmee ‘Once Upon a Nightmare’ opent, klinken fenomenaal. Het nummer krijgt steeds meer een klassieke wending door pauken, strijkers en blazers die er stuk voor stuk bijkomen. Er is een duidelijke opbouw naar een hoogtepunt, hoewel die titel doet vermoeden dat het een dieptepunt is. Als Simone dan begint te zingen met een haast ijle stem, is kippenvel gegarandeerd. De mannenstemmen die van links naar rechts door je luidsprekers gaan dragen ook flink bij aan de spanning in het nummer en geven het een onheilspellend gevoel mee. Het hoogtepunt, of zo je wilt het dieptepunt, van dit nummer is gedrukt explosief en dat maakt het in mijn optiek uitermate sterk. Het staccato vervolg van de band is een mooie change-over naar een gedeelte vrijwel onbegeleide zang van Simone… wauw! Het nummer eindigt in een rauwere versie met het koor dat ook weer mee doet.

‘The Cosmic Algorithm’ valt vervolgens keihard door het dak naar binnen en lijkt meer op de nummers van het vorige album. Het volgende nummer “Ascension – Dream State Armageddon” doet daar vervolgens nog een schepje bovenop en dit is precies zoals ik Epica graag hoor. Rauwet geen ballad is. Het beukt en ramt en is heerlijk! Het (mannen-)koor in dit nummer is goed te doen en eerlijk gezegd klinkt grunts, complex, ultra snel en de prachtige cleane zang van Simone. De tempowisselingen en gesproken tekst zijn allen interessante wendingen die het interessant maken en houden.

Oosterse invloeden zijn duidelijk aanwezig in het nummer ‘Dancing in a Hurricane’. Het nummer blijft dicht bij het Oosterse thema en pas op de helft wordt het meer heavy en verdwijnen de Oosterse klanken en komen er blazers bij. Ook dit nummer is een flink tandje heavier dan de eerste nummers van dit album. Tegen het einde komt de Oosterse sfeer weer terug.

Met een titel als ‘Tear Down Your Walls’ is het duidelijk dat dit geen ballad is. Het beukt en ramt en is heerlijk! Het (mannen-)koor in dit nummer is goed te doen en eerlijk gezegd klinkt het totaal best goed. De gitaren staan in dit nummer flink op de voorgrond, net als de rauwe zang van Mark. Ook Simone haalt in dit nummer alles uit de kast en klinkt fenomenaal.

Het laatste nummer heeft de ultra lange titel ‘The Holographic Principle – A Profound Understanding of Reality’ mee gekregen en start met Gregoriaans gezang en kent weer het filmisch gevoel van de eerste nummers, maar krijgt gaande weg meer het idee van een samenvattende reprise van het gehele album. Door de lengte van het nummer biedt het veel ruimte voor variaties, tempowisselingen en experimenten.

Conclusie:
Een vastomlijnde conclusie voor dit album is lastig. Vrijwel elk nummer kent briljante stukken, maar ook zwakkere delen. Persoonlijk vind ik het jammer dat Epica veelvuldig gebruik maakt van koortjes. De stem van Simone en soms ook die van Mark verdrinken in het koor-geweld en dat is doodzonde. De nummers zijn goed van lengte en worden ook fraai opgebouwd. Het kortste nummer, met uitzondering van het intro, duur 5 minuten en 3 seconden. Het langste nummer speelt een verbijsterende 11 minuten en 35 seconden.
In totaal staan er twaalf nummers op de CD met een totale lengte van ruim 72 minuten.

Ondanks dat ik “The Holographic Principle” in totaal minder heavy vind klinken dan “The Quantum Enigma”, denk ik dat dit wel een album is die lekker zal liggen bij de fans. Het klinkt filmisch en vooral ook episch. ‘Once Upon a Nightmare’ is echt de parel op dit album wat mij betreft

Score: 4 uit 5
 

Tracklist:
01. Eidola
02. Edge of the Blade
03. A Phantasmic Parade
04. Universal Death Squad
05. Divide and Conquer
06. Beyond the Matrix
07. Once Upon a Nightmare
08. The Cosmic Algorithm
09. Ascension – Dream State Armageddon
10. Dancing in a Hurricane
11. Tear Down Your Walls
12. The Holographic Principle – A Profound Understanding of Reality

Links:
Epica Official
Epica Facebook

Tekst: Marc van Kollenburg
 

Related posts

Review: Wildheart – Wildheart – Eigen Beheer – Release: 21-05-2016

LiveReviewer

Review: Killswitch Engage – Incarnate – Roadrunner Records – Release: Out Now

LiveReviewer

Review: Mantar – Ode to the Flame – Nuclear Blast – Release: Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3