Review: God in a Cone – Earth My Prison – Selfreleased – Release: Out now

Review: God in a Cone – Earth My Prison – Selfreleased – Release: Out now.

God in a Cone is een betrekkelijke nieuwkomer. De persoon achter God in a Cone is Nikos Marinos, een Griekse multi-instrumentalist die de band (of project) in 2016 opgericht heeft. Binnenkort voelen wij van Livereviewer de beste man aan de tand en zullen we meer van Nikos Marinos en God in a Cone te weten komen.

God in a Cone is:
Nikos Marinos – Alle instrumenten en zang
Dimitris Delis – Gitaar
Achilleas Diamanteas – Live gitarist

 

Earth My Prison
Dit is al weer het zesde album van God in a Cone, maar het eerste dat ik hoor. Ik had ook nog niet eerder van de band gehoord. We kunnen wel zeggen dat Nikos Marinos een bezige bij is, er zijn namelijk in amper twee jaar dus al zes albums uitgekomen. Ik moet er wel bij zeggen dat dit album in kwestie ongeveer een half uur duurt. Maar toch, als je bedenkt dat de beste man dit alles in z’n eentje doet, is het best wel een prestatie. Alles is opgenomen, geproduceerd en gemixt in Studio 222, met Dimitris Delis aan de knoppen. Hij heeft tevens de gitaarpartijen ingespeeld.

Hoe begin ik deze recensie? Het is zo enorm divers wat we hier aangeboden krijgen dat ik eigenlijk elk nummer afzonderlijk dien te bespreken. Dat doe ik dan maar ook. We beginnen met ‘Necrology’ dat zich nog het best vertaald naar een intro. Echter, dan doe ik het nummer geen recht. De tekst is in het Grieks (tenminste, dat denk ik) en ik begrijp er niets van, maar dat ga ik wel vragen in het interview. Het is een beetje een trance nummer, de zang is fluisterend gegrom. Het heeft iets onheilspellend, die beats, dat gegrom in een taal die ik niet begrijp en de titel. Wat zal er na komen?

Het tweede nummer ‘Relief’ lijkt op een kruising tussen Ministry en Pain (vooral Pain zullen we vaker terug horen in het album). Eerst begint het furieus met (bijna) blastbeats, om vervolgens met een dansbaar ritme door te gaan. Vandaar die referentie naar Pain, de blastbeats stukken lijken meer op Ministry. Hier hoor je screams en cleane zang. De cleane zang doet me denken aan bands als Creed en Journey.

Het derde nummer ‘Hard Day on the Moon’ is een van mijn favoriete nummers op het album. Het blijft ook echt in je hoofd hangen. Hier is het eerste dat je denkt “dit is Journey!”. Echt, ‘Don’t stop believing’ part II of zoiets. Ik ben helemaal niet zo’n prog-fan maar dit vind ik een uiterst sterk nummer, klasse!

Dan het vierde nummer ‘Sell a Life’, een ballad. De zang zit hier ergens tussen Zakk Wylde en Ozzy Osbourne in, maar dan melodieuzer. Mr. Big is, denk ik, ook wel een referentie. Ja, ik pak gewoon alles dat prog en melodieus is en ik ergens in m’n bolle kop heb opgeslagen als referentie. Misschien dat iemand anders een totaal andere band er in hoort, maar dit is een beetje de dramatische versie van ‘To be With You’. Ook wederom een goed nummer.

Hierna, geen verrassing, nummer vijf ‘River Down’, als eerste denk ik gelijk weer aan Pain, met die dansbare beats. Maar op de een of andere gekke reden heb ik hier ook een Justin Timberlake, of Justin Bieber gevoel bij. Ik ken beide artiesten niet goed genoeg om nummers op te noemen, maar er zit zo’n popmuziek iets in dat die artiesten ook hebben. Ik had nooit gedacht dat ik hedendaagse popmuziek mooi zou vinden. Maar ik denk dat, als dit nummer internationaal als single uitgebracht zou worden en genoeg airplay zou krijgen, dit een hit zou kunnen worden. Misschien is het wel iets voor het Eurovisie Song Festival? Echt niet als geintje bedoeld, dit heeft echt klasse. Halverwege komen de gitaren er door en kunnen de rockers er ook wat mee. De gitaren zijn ook weer niet zo heftig dat ook de gemiddelde popmuziek liefhebber er wat mee kan. Dit is samen met ‘Hard Day on the Moon’ mijn favoriete nummer van het album.

Daarna nummer zes ‘X Fool’, weer een kruising tussen Ministry en Pain. Met zang die van Creed richting screams gaat. Het heeft ok wel iets weg van Linkin Park. En dan komt de afsluiter ‘Inside the Globe’, met acht minuten ook gelijk het langste nummer. Hierdoor is het ook het nummer met de meeste lagen, een rustige opbouw dat langzaam steeds heftiger wordt. Op een gegeven moment wordt het zelfs dermate heftig en funky dat het me doet denken aan Alice In Chains, Coal Chamber en zelfs een beetje Rob Zombie. Ook Red Hot Chilli Peppers en Extreme hoor ik in het nummer terug.

Zo, afwisselend hè? Dit had ik ook niet in één verhaaltje kunnen vastleggen. Dit moest per nummer besproken worden. En dan nog kun je er als lezer waarschijnlijk niets wijs uit worden. Dat betekent dus één ding, aanschaffen dat album!

Conclusie:
“Earth My Prison” is een afwisselend album dat liefhebbers van funky rock/metal/industrial/dance uit de begin jaren negentig zeker zal aanspreken. Ook voor diegenen met een brede muzikale smaak is dit een perfect album. Ben je echter vastgeroest in death metal en black metal, dan zul je hier weinig aan vinden. Nou dacht ik vastgeroest te zijn in death metal en black metal, maar uiteindelijk blijkt mijn smaak toch diverser te zijn dan ik dacht.

Score: 3,9 uit 5

Tracklist:
1. Necrology
2. Relief
3. Hard Day on the Moon
4. Sell a Life
5. River Down
6. XFool
7. Inside the Globe

Link:
God in a Cone Facebook

Tekst: Frank Joustra