Review: Izegrim – The Ferryman’s End – Listenable Records – Release: 25-03-2016

Review: Izegrim – The Ferryman’s End – Listenable Records – Release: 25-03-2016.

Dat Nederlandse metal bands het goed doen is bekend en dat ze het ook meestal wel een tijdje volhouden is ook een feit. Izegrim mag zich in het rijtje scharen van bands die het 20 jaar hebben uitgehouden en als kroon op deze mijlpaal is er een nieuwe cd uitgebracht.
Ik moet bekennen dat ik nog niet erg veel nummers had gehoord van Izegrim en ik heb vorig jaar ook uitgekeken naar hun optreden op Stonehenge festival. Helaas werd het Stonehenge festival afgeblazen vanwege het weer voordat Izegrim kon optreden.

Dit nieuwe album is een concept album welke, volgens het persbericht, het verhaal vanuit de eerste persoon vertelt van een gestoorde ter dood veroordeelde moordenaar.
Elk nummer geeft de luisteraar een inkijkje in de zieke geest van deze persoon en elk nummer brengt de hoofdpersoon dichter bij zijn veroordeling; de dood. Echter, voor het zo ver is, voert hij nog één ultieme daad uit…

Als dit intro een death metal-liefhebber niet doet handen wrijven…

Izegrim is:
Jeroen Wechgelaer – gitaar
Marloes Voskuil – bas/zang
Bart van Ginkel – gitaar
Ivo Maarhuis – drums

 

The Ferryman’s End
IzegrimHet eerste nummer van het album is getiteld ‘White Walls’ en is een stevige, maar melodieuze opening van het album. De zang van Marloes begint clean, maar na een paar regels is die rauw en soms tegen het satanische aan. Wat gelijk opvalt is het goed gedefinieerde geluid en de zeer fraaie melodieuze gitaarlijnen. Dit schept een sfeer waarbij je gelijk begrijpt dat het om een gek in het nauw gaat.

Het tweede nummer ‘Time To Run’ is bijna een naadloze overgang van het vorige nummer, maar heeft een veel meer gejaagd tempo. Dit blijkt niet alleen uit het moordende tempo van de drums, maar ook de gitaren en de zang creëren een opgejaagd gevoel. Met ‘Endless Desire’ gaat het tempo bij het intro heel even naar beneden, maar dat houden ze niet lang vol. Het hakkende gitaargeluid krijgt al snel weer de melodieuze lijn te pakken en in de instrumentale break zijn veel fraaie details hoorbaar in de muziek.

Met ‘The Evil Within’ vloeien de tempowisselingen mooi in elkaar over. Hierdoor krijgt het nummer een heel onheilspellende sfeer. De stem van Marloes blijft je aandacht vasthouden. Of ze nu fluistert, zoals op een bepaalt moment in dit nummer, of grunt. Het vijfde nummer is ‘Absolute Necessity’ getiteld en sluit lekker aan op ‘The Evil Within’. Het tempo gaat lekker omhoog, waar het tegen het einde van het vorige nummer iets langzamer ging. De fraaie, maar helaas korte, gitaarsolo op twee derde is geen reden voor de rest van de band om het rustiger aan te doen. Het moordende tempo blijft gewoon doorgaan.

‘Reclaim My Identity’ verdient speciale aandacht. De gitaarlijnen zijn duidelijk anders en nadrukkelijker aanwezig. Ook de mini break waarin Marloes met alleen de begeleiding van de bas een stukje half spreekt / half zingt is bijzonder. Helemaal als de rest van de band weer invalt, dan wordt de sfeer echt dreigend. Het volgende nummer gooit het over een geheel andere boeg. ‘Insanity Is Freedom’ is trager en meer heavy en is wel een lekkere onderbreking samen met ‘Reclaim My Identity’

Het tempo komt weer op het oude niveau met ‘Reflection of Redemption’, maar ook de dreigende sfeer van de vorige twee nummers blijft gehandhaafd en ‘Trough A Glass Darkly’ is daar geen uitzondering op, hoewel er in dit nummer wel een soort van ‘swing’ te ontdekken is in de refreinen.
Het op één na laatste nummer, ‘Lost In Tranquillity’ is weer het bekende beukwerk van de eerste nummers en is de opmaat voor het laatste nummer van dit album: ‘The Ferryman’s End’.

Het hele album is een aanloop naar de titelsong, waarin de Veerman (uit de Grieks/Romeinse mythologie) wordt vermoord door de hoofdrolspeler van dit verhaal. Door de Veerman te vermoorden, maakt onze gek het voor alle stervenden na hem onmogelijk om naar het hiernamaals te gaan; een ultieme daad gezien vanuit zijn perspectief. Dat hij er trots op is, blijkt uit het veelvuldige “I killed the Ferryman”. Het nummer is een logische afsluiting van het verhaal en dat zie je nog wel eens anders.

Conclusie:
Wat als eerste opvalt is, dat de muziek erg goed de juiste sfeer schept bij het thema. De band heeft prima aangevoeld wanneer er een wisseling van stijl, intensiteit en snelheid nodig was. Het hele album is goed gebalanceerd opgezet en de uitwerking daarvan is zeer geslaagd!

Score: 4,25 uit 5

 

Tracklist:
01. White Walls
02. Time To Run
03. Endless Desire
04. The Evil Within
05. Absolute Necessity
06. Reclaim My Identity
07. Insanity Is Freedom
08. Reflection Of Redemption
09. Through A Glass Darkly
10. Lost In Tranquility
11. The Ferryman’s End

Links:
Izegrim Official
Izegrim Facebook
Youtube White Walls

Tekst: Marc van Kollenburg

Related posts

Review: Heads For The Dead – Serpent’s Curse – Transcending Obscurity – Release: Out now

LiveReviewer

Coffins – Craving To Eternal Slumber – Hammerheart Records – Release: 21-08-2015

LiveReviewer

Morgoth – Ungod – Century Media Records – Out Now

livereviewer
UA-17622028-3