Review: John Garcia – The Coyote Who Spoke in Tongues – Napalm Records – Release: Out Now

Review: John Garcia – The Coyote Who Spoke in Tongues – Napalm Records – Release: Out Now.

Ik houd niet van akoestische albums. En een akoestisch album is precies wat John Garcia heeft uitgebracht. John Garcia is uiteraard bekend als voormalig zanger van de Stoner rock legende Kyuss. Hij heeft daarna albums uitgebracht met diverse bands (Slo Burn, Unida, Hermano, Vista Chino), allemaal stoner albums en allemaal versterkt. De laatste jaren brengt John Garcia zijn muziek uit onder eigen naam, waarbij hij diverse sessiemuzikanten gebruikt. Wel is zijn muziek steeds gebaseerd op stoner- en desert rock.

Line up voor dit album:
John Garcia – Zang
Ehren Groban – Akoestische gitaar
Greg Saenz – Percussie
Mike Pygmie – Bas

 

The Coyote Who Spoke in Tongues
Ik houd niet van akoestische albums. Muzikanten hebben vaak de neiging traag, zoetsappig of zelfs gevoelig te willen zijn, wat meestal resulteert in songs die hun sterke punten verliezen. Toen ik dit album opzette, pakte het eerste nummer ‘Kylie’ me echter gelijk. De stuwende riff en het typische herkenbare stemgeluid van John Garcia zetten vanaf het begin de desert rocksfeer op die een dergelijk album hoort te hebben, ook in het rustiger middenstuk, dat zeker niet zoetsappig of gevoelig wil zijn. Er wordt op dit nummer en op de rest van het album echter niet strak aan het ‘unplugged’ idee vastgehouden, er zitten diverse keyboardpartijen in de muziek verwerkt.

Naast ‘Kylie’ staan er diverse andere goede nieuwe songs op het album, met als hoogtepunten ‘The Hollingsworth Session’, welke song de sterkste riff van het album bevat en zelfs ingetogen momenten de voortdurende spanning versterken, en ‘Argleben II’, een nummer dat rustig begint, maar vervolgens behoorlijk opbouwt.

Ook de akoestische versies van oudere songs zijn goed. John Garcia probeert niet de makkelijke weg te kiezen en geeft iedere song een herinterpretatie zonder ze kracht te laten verliezen. Bij diverse nummers wordt er een klein beetje ‘country en western’ sfeer toegevoegd die bijdraagt aan het desert rock gevoel. Wees gerust, geen country zoals Kenny Rogers maar eerder als Earth. Vooral ‘El Rodeo’, met zijn door het keyboard gedragen intro, blijft je een nummer lang meeslepen. Daarnaast is ‘Gardenia’ ook een hoogtepunt en een goed voorbeeld van geslaagde country invloeden.

Conclusie:
Ik houd niet van akoestische albums. Dit akoestische album is echter goed opgezet, is zeker niet sloom of zoetsappig en weet zeker de desert rocksfeer te behouden die John Garcia’s muziek hoort te hebben. Ook is John er in geslaagd de ‘covers’ allemaal een eigen interessante interpretatie te geven. Het album is wat kort en ik mis soms de distortion een beetje, maar het album bevat van het begin tot het eind kwaliteitsmuziek met een goede opbouw.

Score: 3,75 uit 5
 

Tracklist: (met het oorspronkelijke album tussen haakjes):
1. Kylie
2. Green Machine (Blues for the Red Sun)
3. Give me 250MK
4. The Hollingsworth Session
5. Space Cadet (Welcome to Sky Valley)
6. Gardenia (Welcome to Sky Valley)
7. El Rodeo (…and the circus leaves town)
8. Argleben II (John Garcia)
9. Court order

Links:
John Garcia Facebook
Napalm Records

Tekst: Marcel Bergervoet