Review: Kissin’ Dynamite – Not The End Of The Road – Napalm Records – Release: Out now

Review: Kissin’ Dynamite – Not The End Of The Road – Napalm Records – Release: Out now.

Deze Duitse party animals zag ik voor het eerst in 2010 op het Ages of Metal festival in Oostrozebeke. Ik werd een instant fan van het upliftende en de vrolijke deuntjes. Geleidelijk aan veranderde hun sound wat en met ‘Generation Goodbye’ uit 2016 kwam de uiteindelijke doorbraak. Twee jaar later overtroffen ze dit met het ‘Ecstacy’ album. Na een pauze van vier jaar (dat viruske zat er ongetwijfeld voor iets tussen) staan ze er opnieuw. Na bij het AFM label hebben gezeten, maakten ze een zijsprong bij Metal Blade en nu werden ze opgepikt door het Napalm Records label.

Kissin’ Dynamite is:
Hannes Braun – zang
Ande Braun – gitaar
Jim Müller – gitaar
Steffen Haile – basgitaar

Not The End Of The Road

Deze Duitsers vliegen er onmiddellijk in met het uiterst meezingbare titelnummer. Tekstueel is dit sterk gerelateerd aan de huidige pandemie. Ik zag de band dit nummer ook brengen op het Alcatraz-festival afgelopen zomer als voorbode voor dit album. De diepe ‘ballsy’ stem van Hannes vertoont een grote aantrekkingskracht. Alhoewel je nog wat achtergrondzang kan horen wijkt hun geluid steeds meer af van de sleazy en glam-elementen van bij hun start.

De openingsriff van het eerder ondeugende ‘What Goes Up’ lijkt weggelopen van een Scorpions album uit het midden van de jaren 80. Het nummer kreeg een knotsgekke videoclip waarbij alle clichés over het genre de revue passeren. Het gaat eigenlijk over de dip waarin een band terecht komt na een uitgebreide tour. De band heeft nu een deal met Napalm Records, maar blijft trouw aan zijn format (waar ik een beetje schrik voor had) en bewijzen dat ze een partyband ‘pur sang’ zijn.

Op ‘Good Life’ komt de gevoelige kant van de groep aan de oppervlakte drijven. Hannes klinkt sensueel en de gastbijdragen van Charlotte Wessels (ex-Delain) en Guernica Mancini (Thundermother) en de folkband Saltatio Mortis doen daar nog een schep bovenop. Dit lijkt op een poging tot een radiohit en de positieve boodschap van dit nummer wordt kracht bijgezet door het feit dat de opbrengst van dit nummer naar het kinderkankerfonds gaat. Hun gevoel voor humor hebben ze niet verloren want ‘Yoko Ono’ is een vette knipoog naar de volgens vele echte reden van de split van The Beatles.

Tijdens het commerciële ‘Coming Home’ vallen vooral de diepe bas en de toetsen op (die beïnvloed zijn door de huidige synth-wave stroming). Naast een uiterst begenadigd zanger te zijn, bewijst Hannes hier ook dat hij kaas heeft gegeten van producen en mixen. Het geluid klinkt warm en vol. Voor de mastering zat de alom gekende Jacob Hansen aan de knoppen. De solo’s van beide gitaristen Ande En Jim klinken ook uit door hun melodieus karakter.
‘All For A Halleluja’ klinkt wat harder en laat dat stuwende drumwerk horen dat we kennen van de laatste Eclipse albums. Sebastian Berg heeft de drums ingespeeld en ik vermoed dat hij momenteel een vaste stek bij de band bezit. ‘No One Dies A Virgin’ is volledig gebaseerd op een citaat van Kurt Cobain (‘Nobody dies a virgin – Life fucks us all’) en rockt als vanouds.

‘Gone For Good’ is een semi-akoestisch nummer met milde orkestratie, dat zich perfect leent om de kwaliteiten van Hannes ten volle aan bod te laten komen. Hij klinkt hier gevoelig, sensueel en warm! ‘Defeat It’ is opnieuw gezegend met een Scorpions riff, maar nu overgoten met een krachtige Hannes. Het nummer bouwt geleidelijk op naar het aanstekelijke refrein (zelfs de nodige oh-oh’s ontbreken niet!). Rob Zombie invloeden bij de start van ‘Voodoo Spell’ zetten je eerst op het verkeerde been, want de song gaat verder als een stuwende track met vette riffs en catchy hooks. Het album eindigt in schoonheid met het uiterst gevoelige ‘Scars’.

Conclusie:
Dit album is een hemels verschil met de eerste albums van de band. Toen klonk vooral de rebellie en het jeugdige enthousiasme flink door. De band neemt nu geregeld wat gas terug en ze doen dat op voortreffelijke wijze. De zachtere nummers zijn het bewijs dat de heren volwassener zijn geworden, maar met een nummer als ‘Yoko Ono’ bijvoorbeeld laten ze hun jeugdigheid herleven. Dit is een mooie combinatie van verschillende stijlen geworden en verveelt geen milliseconde.

Score: 4.25 uit 5

Tracklist:

  1. Not The End Of The Road
  2. What Goes Up
  3. Only The Dead
  4. Good Life
  5. Yoko Ono
  6. Coming Home
  7. All For A Halleluja
  8. No One Dies A Virgin
  9. Gone For Good
  10. Defeat It
  11. Voodoo Spell
  12. Scars

Links:

www.kissin-dynamite.de
www.facebook.com/Kissindynamiterocks
www.napalmrecords.com

Tekst: Rik Bauters

Related posts

Review: Doro – Forever Warriors, Forever United – Nuclear Blast – Release: Out now

LiveReviewer

Review: NiteRain – Vendetta – Live Management 2016 – Release: Out Now.

LiveReviewer

Review: Trivium – Silence in the Snow – Roadrunner Records – Release: Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3