Review: Machine Head – Catharsis – Nuclear Blast – Release: 26-01-2018

Review: Machine Head – Catharsis – Nuclear Blast – Release: 26-01-2018.

Machine Head werd in 1992 door Rob Flynn, die voorheen bij Forbidden Evil en Vio-Lence speelde, opgericht. Het debuutalbum ‘Burn My Eyes’ uit 1994 sloeg in als een bom. Sindsdien kent de carrière van de band de nodige ups en downs. Na een slecht ontvangen “Supercharger” werd de band gedumpt door hun toenmalige platenlabel en moest de band zo ongeveer weer opnieuw beginnen. Met “Through The Ashes Of Empires” kwam de band ijzersterk weer terug en levert sindsdien weer menig episch nummer af. “Catharsis” is inmiddels het negende album.

Machine Head is:
Robb Flynn – Vocalen, Gitaar
Phil Demell – Gitaar, Vocalen
Jared MacEachern – Bas, Vocalen
Dave McClain – Drums

 

Catharsis
CatharsisCatharsis betekent emotionele zuivering. Het beschrijft het effect van het opwekken van krachtige gevoelens zoals verdriet, angst, medelijden, of zelfs gelach bij de toeschouwer, dat vervolgens een zuivering van diezelfde gevoelens teweegbrengt. Het is duidelijk dat Robb Flynn een verhaal te vertellen heeft met dit album, en wel eentje van 15 nummers in 74 minuten. ‘Volatile’ gaat gelijk goed van start en is een typisch mid tot up tempo Machine Head nummer. De eerste woorden van Robb zijn “Fuck the world” waarmee je naast het sociaal kritische gelijk het hoofdthema van “Catharsis” te pakken hebt: blijf vechten, nooit opgeven, laat je niet kisten door het negatieve, fuck the world!

‘Catharsis’ begint met wat onheilspellende geluiden, waarna de gitaar en drums rustig invallen. Het drumgedeelte wat volgt klinkt mij wel heel bekend in de oren, net als het volgende gitaarstuk dat wel heel erg doet denken aan hoe Arch Enemy een nummer placht te beginnen. Verder is het nummer behoorlijk melodieus met voornamelijk Robb’s cleane stem. Op het eind wordt de beuk er nog wel even ingegooid.
‘Beyond The Pale’ en ‘California Bleeding’ hadden op menig ander album van de band niet misstaan. Wat de band doet is een soort van teruggrijpen naar het verleden, met het pakken van invloeden uit elke periode van hun carrière, goed of slecht. Nu ben ik niet zo van de lyrics, maar op deze manier kom je wel meer te weten over Robb Flynn’s leven. Zo gaat ‘Triple Beam’ over zijn verleden als een drugsdealer. Rustig en up tempo wisselen elkaar af en de zang is meer rap dan zang en doet wat denken aan de rapmetal van het Zweedse Clawfinger.

‘Kaleidoscope’ heeft een zelfde soort begin als ‘The Blood the Sweat’ met dezelfde intentie getuige de zin “Open up the floor, start a pit”. ‘Bastards’ heeft een Dropkicks Murphys vibe en is door Robb zelf bestempeld als een folksong, die hij persoonlijk op zijn youtube heeft gelanceerd nadat hij een gesprek had met zijn zonen kort na de verkiezing van ene Donald Trump. Het nummer was niet bedoeld als een Machine Head song, maar had dezelfde opzet qua akkoorden als afsluiter Eulogy, dus waarom niet toevoegen aan het album!?

‘Screaming at the Sun’ en ‘Grind You Down’ vallen op door de typisch metalcore elementen die de band toepast. Het laatste nummer heeft zelfs grunts van bassist Jared die op het gehele album veel meezingt. Hij was de zanger/bassist van de band Sanctity dus zou je als band gek zijn om daar geen gebruik van te maken. ‘Behind The Mask’ valt juist weer op door het rustige karakter, over de gehele lengte, van het nummer. ‘Heavy Lies the Crown’ heeft een erg rustig, onheilspellend begin, met wat piano- en vioolelementen en een gesproken tekst van Robb die al bijna net zo onheilspellend is. Vervolgens gaat het over in cleane zang die langzaam opbouwt, waarna het tempo er ingaat. Hoewel vrij simpel, en misschien wel daarom, blijft de volgende riff lekker in je kop hangen. Het tempo wordt naar het einde toe ook nog even verder opgevoerd.

De tekst van ‘Psychotic’ wordt gebracht in een mix van rap, zang en spoken word en komt heel toepasselijk soms wat psychotisch over. ‘Razorblade Smile’ is een uptempo ode aan Lemmy van Motörhead. Het slotnummer ‘Eulogy’ is een nummer over depressie en is 6,5 minuut traag en voegt mijns inziens niks toe aan het album, maar zal tekstueel uiteraard in het totaalplaatje passen.

Conclusie:
Dat het album uiteindelijk zo eclectisch is geworden ligt aan het feit dat Robb meer de nadruk wilde leggen op het verhaal dan op het tig riffs in een nummer proppen. Veel nummers zijn dan ook qua opzet redelijk simpel gehouden, maar op een uitzondering na is het geheel behoorlijk melodieus en groovy geworden. Als je niet zo tekstueel bent ingesteld, zoals ik, dan zullen sommige nummers in eerste instantie wat vreemd binnenkomen. Het album heeft dan ook meerdere luisterbeurten nodig om echt gewaardeerd te kunnen worden.

Score: 4 uit 5
 

Tracklist:
1. Volatile
2. Catharsis
3. Beyond The Pale
4. California Bleeding
5. Triple Beam
6. Kaleidoscope
7. Bastards
8. Hope Begets Hope
9. Screaming At The Sun
10. Behind A Mask
11. Heavy Lies The Crown
12. Psychotic
13. Grind You Down
14. Razorblade Smile
15. Eulogy

Links:
Machine Head Facebook
Machine Head Official
Nuclear Blast

Tekst: Marcel Klaster

Related posts

Review: Pestifer – Execration Diatribes – RDL Records – Release: 25-02-2017

LiveReviewer

Review: Ektomorf – Aggressor – AFM Records – Release: Out Now

LiveReviewer

Short Report: Biotoxic Warfare – Lobotomized – Slaney Records – Release: Out Now

livereviewer
UA-17622028-3