Review: MaYaN – Dhyana – Nuclear Blast – Release: 21-09-2018

Review: MaYaN – Dhyana – Nuclear Blast – Release: 21-09-2018.

De band MaYaN is opgericht door Epica-gitarist Mark Jansen en After Forever-keyboardist Jack Driessen om muziek naar eigen smaak uit te brengen. Dit maakt de band een stuk harder dan Epica en zijn er meer death-, black- en progressieve metal invloeden in de muziek verwerkt. De band is echter ook een uithangbord voor de voorliefde van Mark Jansen voor complexe, gelaagde muziek. Dit betekent dat de band heel veel bandleden heeft en het ook een komen en gaan van leden en gastmuzikanten is. De teksten worden voornamelijk door Mark geschreven en zijn filosofisch, spiritueel en ethisch van aard. Sinds het ontstaan van de band heeft MaYaN twee albums uitgebracht, waarbij vooral het eerste album de natte droom was van iedereen die een echt harde Epica wilde.

MaYaN is:
Mark Jansen – Zang
George Oosthoek – Zang
Marcela Bovio – Zang
Laura Macrì – Zang
Frank Schiphorst – Gitaar
Merel Bechtold – Gitaar
Jack Driessen – Keyboard, Zang
Roel Käller – Bas
Ariën van Weesenbeek – Drums, Zang
Henning Basse – Gastzanger

Dhyana
DhyanaVoor hun derde album heeft Mark Jansen zich laten inspireren door het Yogha concept ‘Dhyana’, het proces van het loslaten van het individu. Muzikaal heeft MaYaN er voor gekozen een volledige orkestrale score te schrijven en deze met het Praags Filharmonisch Orkest op te nemen. Desondanks heeft de band niet uit het oog verloren dat ze een death metal band zijn. Het album zit boordevol grunts en screams, veel meer dan de cleane vocals en alle vocals zijn super. De screams zijn onheilspellend, de grunts mokerslagen, de cleans zuiver en emotioneel en de rockzang van Henning Basse krachtig als Dio in zijn beste dagen. Daarnaast heeft de band zijn best gedaan goede death en black metal riffs te schrijven en deze zo vet mogelijk op te nemen en hier gevarieerde strakke drums met veel blastbeats en dubbele basdrums onder te leggen.

De eerste song, ‘The Rhythm of Freedom’, is gelijk een van de betere songs, met heftige grunts en een opvallende chromatische riff. Zoals op het gehele album, zijn er meerdere luisterbeurten benodigd om deze song echt te waarderen. De vele klassieke instrumenten en diverse zanglijnen (voornamelijk grunts en ruwe rockzang) werken goed met elkaar samen en versterken de song. De combinatie van sferen (majestueus, agressief en onheilspellend) en het tempo gaan van deze song een live klassieker maken. Vervolgens ontvouwt zich een album zonder zwakke momenten, al is de tweede helft van het album (vanaf ‘Rebirth from Despair’) net iets sterker. MaYaN neemt je ruim een uur lang op een overweldigende reis waar klassieke, progressieve, folky en power metal invloeden door de muziek heen verweven worden zonder de death metal en black metal gedeeltes te verzwakken. Iedere song heeft minstens een element dat eigen is aan die song, zoals bijvoorbeeld de breakdown in een vreemde maatsoort met een klassieke laag bovenop van ‘Tornado of Thoughts (I Don’t Think Therefore I Am)’ of ‘the Power Process’, waarin klassiek-gothische opera worden afgewisseld met zware, trage riffs.

In een album dat sterk is van begin tot eind zijn er toch een aantal hoogtepunten aan te wijzen naast de opener. Zo is er de progessieve epic ‘The Illusory Self’. Iets eerder op het album staat de sterkste song van het album, ‘Rebirth from Despair’, geweldige black- en death metal wordt vermengd met orkestpartijen die perfect pakken en een prachtige vrouwelijke zangmelodie. Daarnaast is er ‘Maya, (the Veil of Delusion)’, waarin zowel trage als snelle death metal passages worden aangevuld met supergoede symphonische black metal melodieën. Ook de afsluiter, ‘Set Me Free’ is een van de parels. Deze song begint met positieve lieflijke noten naar beste Oostenrijkse traditie om vervolgens op te bouwen naar death metal waar Chuck Schuldiner zich niet voor zou schamen om vervolgens over te gaan naar een finale die alleen maar triomfantelijk te noemen is, terecht voor zo’n steengoed album.

Conclusie:
Als je een album zo ontzettend volpropt met alles wat je maar kan bedenken zoals MaYaN dat heeft gedaan, is het resultaat meestal slecht, denk aan “Chinese Democracy”. Het is daarom des te knapper dat MaYaN compleet slaagt in hun opzet. ‘Dhyana’ is hét symphonische (death) metal album van het jaar.

Score: 4.5 uit 5

Tracklist:
01. The Rhythm of Freedom
02. Tornado of Thoughts (I Don’t Think Therefore I Am)
03. Saints Don’t Die
04. Dhyana
05. Rebirth from Despair
06. The Power Process
07. The Illusory Self
08. Satori
09. Maya (The Veil of Delusion)
10. The Flaming Rage of God
11. Set Me Free

Links:
MaYaN Official
MaYaN Facebook
Nuclear Blast

Tekst: Marcel Bergervoet

Related posts

Primordial – Where Greater Men Have Fallen – Metal Blade Records – Release : 25-11-2014

livereviewer

Review: Vision of Disorder – Razed To The Ground – Candlelight Records – Release: 13-11-2015

LiveReviewer

Machine Head – Bloodstone & Diamonds – Nuclear Blast – Release 07 – 11 – 2014

livereviewer
UA-17622028-3