Review: Moonspell – 1755 – Napalm Records – Release: Out now

Review: Moonspell – 1755 – Napalm Records – Release: Out now.

Moonspell, de bekende Portugese (blackened) gothic metal, staat er om bekend op ieder album met hun geluid te spelen en heeft sinds hun oprichting in 1992 regelmatig hun fanbasis verrast met een nieuw geluid. Zo is de band van blackened gothic metal (hun begin) naar folk invloeden (Wolfheart) naar gothic rock (Sin Pecado) naar industrial metal (The Butterfly Effect) gegaan en heeft vervolgens op opeenvolgende albums met deze elementen gespeeld, met toevoeging van invloeden uit diverse andere genres. Daarnaast plaatst de band graag ook songs in het Portugees op hun albums.

Moonspell is: 
Fernando Ribeiro – zang
Miguel Gaspar – drums
Pedro Paixão – keyboards
Ricardo Amorim – gitaar
Aires Pereira – bas

 

1755
MoonspellVoor het nieuwe album, “1755”, geldt opnieuw dat Moonspell een nieuwe set invloeden aan boord heeft gehaald.  Bovenop de bekende basis van gothic metal met (op dit album) vrijwel alleen grunts, geeft Moonspell ons dit keer heel veel symphonic metal en koorzang. Daarnaast krijgen we ook nog wat power metal, (crossover) thrash, oosterse en progressieve invloeden te horen. Meer opvallend, het is een concept album, volledig in het Portugees, over de grote aardbeving van 1755 die Lissabon volledig verwoestte.

De eerste song heeft een onheilspellend gefluisterd begin, zoals wel meer Moonspell songs. Wat nieuw is, is de partij na de intro die heel symphonisch is. Vervolgens worden koren ingezet. Ook laat Moonspell de muziek buiten de zang regelmatig stilvallen. Deze song bevat bijzonder weinig gitaar of drums. Naarmate de song vordert wordt deze chaotischer om naderend onheil te verbeelden. Er wordt geen cleane zang gebruikt. De tweede song begint met (lichte) distortion en volop koorgezang. Daarnaast hanteert het meervoudige maatsoorten en ook hier weer geen cleane zang. Het is vrij drijvend van stijl. In beide eerste songs komend de oosterse invloeden terug die ook op het vorige album te horen waren.

De derde song, ‘In Tremor Dei’, blijft volharden in de koren, bovenop een heel lekkere riff. Wat opvalt is dat Moonspell op dit album veel werkt met luid – rustig dynamiek, niet ritmisch maar door veel gitaar met weinig gitaar (of andere instrumenten) af te wisselen. De eerste cleane zang van het album komt er bij , een gastzanger in samenzang met de grunts van Fernando. Dit nummer is een duidelijk voorbeeld van het vermogen van Moonspell om metal met veel sfeer te maken. De muziek slaat neer in niet-muzikale geluiden, in aanloop van het thema van het volgende nummer.

‘Desastre’ is een symfonische industrial metal song. De grunts en koren zijn nog steeds aanwezig, net zoals de luid-zacht dynamiek. Ik hoor een lichte Devin Townsend invloed. ‘Abanao’ lijkt eveneens enigszins naar Devin te neigen. Met behulp van de keyboards en de koren gaat deze song in ieder geval weer voluit symfonisch. ‘Evento’ bouwt op met een lichte Ayreon klank, waarna de rest van het nummer behoorlijk power metal is. De band neemt neemt even gas terug om vervolgens tot een finale te werken, terwijl de song consequent om dezelfde riff blijft draaien.

‘1 de novembro’ is meer voorzien van een eighties hardcore punk klank, zonder de overige elementen van het album te verliezen. Dit is ook het eerste nummer waar op Fernando wat cleane zang gebruikt. Naarmate  het nummer vordert wordt het wat dramatischer van performance. ‘Ruinas’ begint met een wat onderkoeld eightes new wave beïnvloed geluid, waarna de oosterse invloeden terugkomen. Het refrein haalt de eighties invloed terug. Dit nummer is ondanks palm muted riffs en grunts wat rustiger dan de omringende songs, ook omdat de bridge terrein van het keyboard is, voordat de gitaarsolo de kans krijgt. Het is het minst symfonische nummer op het album.

Het intro van ‘Todos Os Santos’ pakt dan de symfo weer terug, evenals de progressieve invloeden. De grunts hebben een beetje een rap flow in het couplet, waarna het nummer de symfo en de koren uitbouwt naar het refrein. De bridge bestaat uit arpeggio’s, oosterse klanken en opbouwende koren. De solo is nogal classic metal en valt op. ‘Lanterna dos Afogado’ begint met een piano intro, waarna het al snel in een trage melancholische doom song verandert. De zang begint gefluisterd met minimale muzikale begeleiding, waarna de sound heftiger wordt, maar de melancholische sfeer behoudt. Richting het einde van de song wordt de zang een samenspel tussen Fernando en koor, waarna het afsterft.

Conclusie:
Op dit concept album heeft Moonspell weer succesvol met hun stijl gespeeld. Het album is consistent en de belangrijkste elementen van de gekozen stijl passen heel goed bij het thema van het concept. Als ze de songs live goed weten te brengen, lijken de songs me een verrijking van hun performance.

Score: 4 uit 5

Tracklist:
01. Em Nome Do Medo
02. 1755
03. In Tremor Dei
04. Desastre
05. Abanão
06. Evento
07. 1 De Novembro
08. Ruínas
09. Todos Os Santos
10. Lanterna Dos Afogado

Links:
Moonspell Facebook
Moonspell Official
Napalm Records

Tekst: Marcel Bergervoet