Review: Morbid Angel – Kingdoms Disdained – Silver Lining Music – Release: 01-12-2017

Review: Morbid Angel – Kingdoms Disdained – Silver Lining Music – Release: 01-12-2017

Schoenmaker, blijf bij je leest, is het credo dat zeker voor deze band opgaat. Nadat bandbrein Trey Azagthoth zo in de ban raakte van hardcore techno muziek (meegesleurd door toenmalige vriendin) en zanger Steve Tucker vertrok, viel de band op z’n gat. David Vincent kwam in 2005 terug en trok vervolgens de kar. Men greep ruim tien jaar lang terug op het automatisme van de gloriealbums, met het ene verpletterende optreden na het andere. Ondanks alle successen live, bleef de roep om een nieuw album aanhouden.

Het gevolg was het halfslachtig organisch-electronisch hybride rock/metalexperiment “Illud Divium Insanus”. De kritiek was overweldigend en Trey liet al snel David alle ‘flak’ opvangen. Tot overmaat van ramp bleek toenmalig label Season Of Mist productiefouten in de dure ‘triptych edition’ (een houten kist albumversie met goodies) te hebben gemaakt, waardoor de diehard fans brokstukken thuisgestuurd kregen. Daarna volgde zelfs nog een dubbel cd met techno remixen, die ze ook niet aan de straatstenen kwijt konden. SOM verlengde de platendeal met de band niet en Morbid Angel deed het enige juiste: teruggrijpen naar hun meest succesvolle album middels een “Covenant” tour. Geen ‘Brainstorm’ maar shitstorm!

Het heilig metalvuur leek gedoofd, totdat in 2016 Azagthoth  met Tucker weer aan het werk ging en Vincent het veld moest ruimen, waarna de rest van de oude line up ook opstapte. Tucker had vlak daarvoor zijn tweede, zeer Morbid Angel verantwoorde, Warfather album uit en had dus duidelijk nog wel het heilig metalvuur. De ‘riff daddy’ op zijn beurt, putte inspiratie uit Battle Bots (robots als gitaarduellisten) en samen componeerden ze de nummers in elkaar. Uiteindelijk ging dat met assistentie van nieuwe recruten Scott Fuller (voormalig drummer bij Abysmal Dawn) en Dan Vadim Von, de latere web/shirtdesigner van de band, die ook een flink potje gitaar bleek te kunnen spelen.

De vraag is of Morbid Angel zich met dit aankomende album kan revancheren en het verloren terrein weer kan herwinnen?

Morbid Angel is:
Trey Azagthoth – Gitaar
Steve Tucker – Vocals, Bas
Scott Fuller – Drums
Dan Vadim Von – Gitaar

Kingdoms Disdained
Ik ga alle nummers even voor u langs. De plaat trapt zonder intro meteen af met het vette ‘Piles of Little Arms’. Ratelende drums, uptempo beats, vlotte tekst die wel iets afwisselender mag rijmen, van deadstop naar bassdrumsfest tot blastbeats. Hier wordt een statement gemaakt dat hier een drummer aan het werk is en geen drumcomputer die een housebeat aftikt. Afgesloten wordt er met een snijdende solo.

Het tweede nummer ‘D.E.A.D.’ begint met een gravity blast, om daarna mid tempo te vervolgen met een erg tof toonladderloopje erin. Blastbeats, tempowisselingen van midtempo naar uptempo en terug. Het springt hier qua tempo van de hak op de tak met een voor Morbid Angel vreemde riff melodie. ‘Garden of Disdain’ begint snel en heeft een sludgy groove zoals we gewend zijn van de oude platen. De drummer houdt zich hier ook goed in. Prima track.

‘The Righteous Voice’ is een hoogtepunt van deze plaat. Een sludgy begin met een dwalende lead en gaat dan over in een uptempo knaller met voortrazende riffs over lekker voortratelende drums. Very nice! De vijfde track ‘Architect and Iconoclast’ zit vol slepende midtempo passages vol drumfills en wisselt deze af met uptempo blastbeats. De drumfills voeren hier de boventoon die het nummer samensmeden. Aardig nummer, maar de solo maakt hier niet veel indruk. ‘Paradigms Warped’ was al eerder live voorgesteld: een sludgy, traag hakkend begin met een saaie riff die wel een minuut lang wordt herhaald plus wat saaie deadstops. Dit nummer heeft een slaapverwekkend tempo en riffs, maar wel een erg toffe schrapende solo.

‘The Pillars Crumbling’ is voornamelijk midtempo en grooved aardig voort. Echter klinkt het af en toe alsof ze ‘zoekend in de maat terug moeten komen’. Gaandeweg komt het nummer meer op gang en valt alles op z’n plek. Ergens ver weg lijkt dit toch geïnspireerd op elektronische muziek. Verder horen we een erg toffe gitaarlead die wat doet denken aan de te gekke solo in ‘Invocation of the Continual One’ van het album “Formulas Fatal to the Flesh”

‘For no Master’ is weer een erg lekker nummer: een uptempo begin en er wordt lekker met de roffelbreaks mee gerifft. De snelle riffs monden uit in blastbeats en midtempo’s, dus ook hier weer veel tempowisselingen. ‘Declaring New Law’ is de offbeat track op deze plaat, die teruggrijpt naar het vorige album met een machinale beat en repeterend doorzagende riffs, om vervolgens over te gaan in een swingende beat a la ‘Destructos’ van “Illud Divinum Insanus”. Trey kon het toch niet laten dit er tussen te proppen!

Het venijn zit ‘m in de staart, want daarna doet de plaat nog een eindsprint met het te gekke ‘For the Hand of Kings’: vloeiend voortrazende riffs over dito beats, maken een te gekke track, die kan wedijveren met het beste werk van de klassieke platen “Covenant” en “Formulas”. Net zo goed is slotstuk ‘The Fall of Idols’. Een geweldige uptempo afsluiter met groovende riffs over blastbeats. Ook horen we hier ouderwets gierende solo’s en een catchy tekst. Dit is de band op z’n best!

Conclusie:
Morbid Angel meldt zich terug met een prima comeback plaat met vijf vette uptempo tracks, maar zakt halverwege weg in het sludgy moeras. Gelukkig herpakt de plaat zich halverwege de tweede helft. De resterende nummers zijn redelijk tot prima, maar niet altijd even makkelijk luisterbaar.

Drummer Fuller staat wel op de voorgrond en maakt zijn naam waar, want hij timmert alles dicht. Hij staat tot voorganger Pete Sandoval, zoals de Slayer drummers Paul Bostaph tot Dave Lombardo staan. Lombardo en Sandoval beheersen de kunst van het weglaten, terwijl de opvolgers dichtgemetselde ‘drumsalad’ afleveren. Hieronder worden de vaak te gekke riffs wat bedolven, want zijn triggers staan ook erg vooraan in de geluidsmix. Met de zang en gitaren er dus wat achter. Hun meestal hoogstaande prestaties komen hierdoor minder uit de verf dan had gekund. Een vreemde productiekeus die riekt naar overcompensatie.

Ben je Morbid Angel fan, dan kan je dit album doof aanschaffen. Ben je death metal fan dan is dit ook zeker geen miskoop. Verwacht niet hetzelfde niveau als de klassieke platen. Dit wordt slechts sporadisch aangetikt. In ieder geval is de opgaande lijn ingezet en ik hoop dat dit naar nog meer mooiers gaat leiden. Welkom terug en nu nog komen touren in Europa!

Score: 3,75 uit 5
 

Tracklist:
1. Piles Of Little Arms
2. D.E.A.D
3. Garden of Disdain
4. The Righteous Voice
5. Architect and Iconoclast
6. Paradigms Warped
7. The Pillars Crumbling
8. For No Master
9. Declaring New Law (Secret Hell)
10. From the Hand of Kings
11. The Fall of Idols
12. Complete Acid Terror* (Only in the 7-vinyl Boxset)

Link(s):
Morbid Angel Facebook
Morbid Angel Official
Silver Lining Music

Tekst:Maurice Egbers

Related posts

Review: Entombed A.D. – Dead Dawn – Century Media Records – Release: 26-02-2016

LiveReviewer

Review: Kommando – Distroyer/Iron Goat Triumph – Against PR/Eigen beheer – Release: Out Now

LiveReviewer

Review: Vidargängr – A World has to be Opposed – War Anthem Records – Release: Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3