Review: OLIVA – RAISE THE CURTAIN AFM RECORDS/ROCK INC. – OUT NOW

OLIVA – RAISE THE CURTAIN  AFM RECORDS/ROCK INC. – OUT NOW

Wanneer je de naam Jon Oliva hoort denk je onvermijdelijk aan Savatage. Dat was ook de band waar hij samen met zijn broer Chris meerdere pareltjes heeft afgeleverd. Jon heeft het enorm moeilijk gehad om de dood van zijn broer (nu zo’n 20 jaar geleden) enigszins te aanvaarden. Nadat Savatage stopte richtte hij Jon Oliva’s Pain op. De platen van JOP kregen goede kritieken en bevatten veel elementen van de oude Savatage. Op meerdere JOP albums heeft Jon gebruikt gemaakt van oude tapes die broer Chris had opgenomen. Toen recentelijk ook Matt LaPorte overleed wou Jon de laatste tapes gebruiken die hij had liggen met materiaal van Chris. De flarden muziek die hij hier op aantrof dateren nog van voor hij Avatar (de voorloper van Savatage) oprichtte. Die verschilden zodanig van het gekende Savatage materiaal dat Jon besloot er een speciale plaat rond te brouwen. “Raise The Curtain” is het resultaat van deze synthese.

RAISE THE CURTAIN
Het titelnummer is grotendeels een instrumentale track met melodieuze riedeltjes en vooral veel toetsen. Oliva laat pas van zich horen na een kleine twee minuten en herhaalt daarbij enkel de titel op een eerder kalme wijze. Het nummer ligt in het straatje van het rustiger Jon Oliva’s Pain werk, maar met een vette knipoog naar de jaren 70. Op “Soul Chaser” horen we opnieuw Jon in ‘optima forma’. Zijn ruwe stem is hier prominent aanwezig. Het nummer staat bol van de geweldige riffs en licks. Ook het Hammond orgel wordt veelvuldig gebruikt en er verschijnen zelfs wat blazers

in het geluid. “Ten Years” brengt ons met zijn duidelijk aanwezige blazers in een volledig andere stemming. Het brengt je als het ware in een melancholische bui. Ik zie Jon deze song vertolken in een jazz-blues bar met grote cowboy hoed op! “Father Time” is een geweldige track waarop Jon bewijst een meer dan gewone gitarist te zijn! “I Know” is de perfecte samensmelting van de piano uit zijn Savatage – periode en het gevoelige gitaartje van enkele JOP platen. Jon laat ook zijn meer gevoelige kant horen. “Big Brother” kent een grootse start met riffs in overvloed in combinatie met het orgel. Het refrein smeekt om meegebruld te worden.

“Armageddon” vangt aan met een freaky begin, waarin je een mengelmoes hoort van geluiden (chaos) en huilende gitaren. Zoals de titel het al doet vermoeden eindigt deze stuwende track in een einde van de wereld scenario met loeiende sirenes, helikopters, ontploffingen en chaos. Met “Soldier” maakt Jon een bocht van 180 graden en krijgen we piano en fluit te horen. Dit alles wordt vergezeld van een uiterst gevoelig zingende Jon. Dit trieste nummer bevat een overdosis aan emotie. The Mountain King verrast hier met een totaal onverwacht nummer. Na een rustige start met klassieke piano en gevoelige gitaren ( Jon is duidelijk fan van de vroege Rush) ontpopt “The Witch” zich tot een nummer met veel pop rock invloeden. Niettegenstaande de gitaar soms vinnig uit de hoek kan komen. Na een dikke twee minuten valt Jon dan op onnavolgbare wijze in met zijn superkrachtige strot. De drumritmes zijn ook enigszins apart te noemen. Op het einde gaat het nummer terug de poprock toer op. “Can’t Get Away” is een voor Oliva-kenners ongewoon romantisch nummer. De man heeft toch een enorm veelzijdige stem. De emotie druipt weliswaar van dit bluesy nummer! Op de rustige bonustrack “The Truth” is zelfs accordeon te horen. Jon heeft duidelijk alle registers opengetrokken en allerlei invloeden laten insijpelen in deze collectie van nummers.

Conclusie:
Dat dit een speciaal album zou worden werd al vlug duidelijk bij de eerste luisterbeurt. Maar eerlijkheid dient mij te zeggen dat na die eerste luisterbeurt, het album niet zo bleef hangen. Na een paar dagen ondernam ik een nieuwe poging en na vier of vijf achtereenvolgende luistermomenten bleek dit album een echte groeier te zijn. Hij werd verdorie steeds beter. Jon is er in geslaagd om dit album vol te proppen met emotie. Net omdat het album zo anders klinkt, spreekt het me zo enorm aan. Maar tussen alle andere invloeden zitten er toch veel elementen van oude Savatage en Jon Oliva’s Pain in. Natuurlijk is de stem van Jon een niet te onderschatten bron van ‘awesomeness”!

Score: 4,25 out of 5

 Tracklist:

  1. Raise The Curtain
  2. Soul Chaser
  3. Ten Years
  4. Father Time
  5. I Know
  6. Big Brother
  7. Armageddon
  8. Soldier
  9. Stalker
  10. The Witch
  11. Can’t Get Away
  12. The Truth (bonus track)

Links:
www.jonoliva.net
www.afm-records.de
www.rockinc.nl/

Tekst: Rik Bauters