Review: Opeth – In Cauda Venenum – Nuclear Blast – Release: Out now

Review: Opeth – In Cauda Venenum – Nuclear Blast – Release: Out now. 

De Zweedse band Opeth heeft een lange, ingewikkelde geschiedenis, met veel veranderingen. Zoals bekend is Opeth niet opgericht door de persoon die met de band wordt vereenzelvigd, Mikael Åkerfeldt. Er zaten zelfs al lang voor het debuutalbum geen oorspronkelijke bandleden meer in de band. De band heeft zich vervolgens in de loop van de jaren radicaal ontwikkeld, vanaf hun debuut “Orchid”, wat voornamelijk een atmosferisch death metal album was, tot creepy prog rock met seventies invloeden nu. Deze ontwikkeling bevalt niet iedereen, maar over welke fase van hun carrière we ook spreken, Opeth weet altijd een stijl te hanteren die overduidelijk herkenbaar Opeth is.

Opeth is: 
Mikael Åkerfeldt – gitaar, zang
Martin Mendez– bas
Martin “Axe” Axenrot – drums
Fredrik Åkesson – gitaar, achtergrondzang
Joakim Svalberg – keyboard, achtergrondzang

In Cauda Venenum 

Opeths nieuwe album, In Cauda Venenum”, voegt op zich niet heel veel toe aan het geluid van de laatste paar albums en valt het beste te omschrijven als een combinatie van de beste elementen van “Pale Communion” en “Sorceress”. Persoonlijk denk ik zelfs dat dit een signaal is dat Opeth binnenkort weer een flinke verandering in hun geluid gaat doorvoeren, al denk ik niet dat je voor toekomstige albums op grunts moet hopen.

Het album opent met ’In the Garden of Earthly Delights’. Dit is een vrij kort instrumentaal nummer dat draait om een keyboard-loop, waarbij met elementen als kerkkoor-achtige geluiden sfeer wordt gebouwd. Dit is duidelijk bedoeld als intro voor de rest van het album. Vervolgens krijgen we ‘Dignity’, wat klinkt alsof het ook heel goed op  “Pale Communion” had gepast. “Pale Communion” was een heel goed album en deze song is dat ook. Wat deze song ook heeft is vrij veel dynamiek in het volume en gebruik van geluidssamples, wat allebei op dit album veel terug komt. De zang is regelmatig de wat rauwe cleane zang waar Åkerfeldt op “Sorceress” mee begonnen is en blijkbaar bevalt. De melodieën die Opeth in deze song en gedurende het hele album kiest zijn vreemd, onheilspellend en heel herkenbaar als Opeth stijl.

‘Heart in Hand’ is vervolgens drijvende, uptempo seventies metal met een Opeth sausje. Het is ritmisch en melodieus bevreemdend, zoals ik mijn Opeth graag heb. Dan krijgen we de creepy geluidseffecten van ‘Next of Kin’, een song die vervolgens op allerlei manieren met hard/zacht dynamiek speelt. De song druipt van onderdrukte donkerheid en agressie. Op dit moment is het al duidelijk dat Opeth heel sterke songs heeft op dit album, maar er ligt nog meer in het verschiet. Hoewel dit voor metalliefhebbers een erg rustig album is, is het wel tijd voor een ballad, ‘Lovelorn Crime’, dat even een momentje rust tussen alle prog biedt. Helemaal tot rust gekomen krijgen we de lekkere, ritmisch complexe riff van ‘Charlatan’ die laat horen dat Opeth niet helemaal out of touch is met moderne metal, waarna ‘Universal Truth’ een stuk lieflijker klinkt, al wordt er niet vergeten regelmatig lekker te riffen. Bijzonder aan deze song is de falsetto zang van Åkerfeldt en ik kan me niet direct een oudere song voor de geest halen waar hij dat doet.

Het is de laatste paar jaar een trend van prog metal bands om zo nu en dan een song uit te brengen met overduidelijk veel jazz in de song verwerkt. Opeth heeft besloten dat ook te kunnen, wat resulteert in ‘The Garotter’. Het is weer een heel sterke song en laat horen dat ook rustige muziek heel zwartgallig kan zijn. Vreemd genoeg weet de band dat zelfs met wat Latin invloeden te combineren. ‘Continuum’ begint rustig en lichtvoetig en zit flink in de seventies invloeden verpakt, waarbij de band voortdurend switcht tussen de prog en de metal uit die periode. Toch is dit ook de song op het album die het meest aan de periode van “Delivery” en “Damnation” doet denken. Hoewel de afsluiter ‘All Things will Pass’ wat kabbelend van start gaat, is deze song duidelijk als een epic bedoeld en is Opeth daar volledig in geslaagd. Het is echt een song waarmee je een concert af kan sluiten. Er staan misschien twee of drie songs op het album die beter zijn, maar een afsluiter schrijven is een kunst en Mikael beheerst deze. Mocht je hierna je Opeth honger nog niet gestild hebben, dan is het album ook nog in het Zweeds beschikbaar.

Conclusie:
Prog-Opeth komt steeds meer in zijn element. Op een prog site zou ik dit album denk ik een 4,25 geven, maar omdat we nu eenmaal van metal houden en die maar lichtelijk aanwezig is, kom ik iets lager uit

Score: 4 uit 5
 

Tracklist:
01. Garden of Earthly Delights
02. Dignity
03. Heart in Hand
04. Next of Kin
05. Lovelorn Crime
06. Charlatan
07. Universal Truth
08. The Garroter
09. Continuum
10. All Things Will Pass

Links:
http://www.opeth.com/ 
https://www.facebook.com/Opeth/

Tekst: Marcel Bergervoet

Related posts

Review: Devil You Know – They Bleed Red – Nuclear Blast – Release: 06-11-2015

LiveReviewer

Review: Sunburst – Fragments Of Creation – Inner Wound Recordings – Release: February 26th 2016

LiveReviewer

Review: Vanden Plas – Chronicles Of The Immortals: Netherworld II – Release: Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3