Review: Parkway Drive – Reverence – Epitaph Records – Release: Out now

Review: Parkway Drive – Reverence – Epitaph Records – Release: Out now.

Parkway Drive is een Australische metalcore formatie die sinds “Deep Blue”(2010), met nummers als ‘Sleepwalker’ en ‘Deliver Me’, een vaste waarde is geworden binnen het metalcore landschap. De band verraste vriend en vijand met het vorige album “Ire” waar de band een wat andere koers vaarde met meer variatie in tempo, meer melodie en catchier songs. Een koers die op het inmiddels zesde album “Reverence” wordt voortgezet.

Parkway Drive is:
Winston McCall – Zang
Luke Kilpatrick – Gitaar
Jeff Ling – Gitaar
Ben Gordon – Drums
Jia O’Connor – Bas

 

Reverence
Zo’n twee en een half jaar na het uitkomen van “Ire” komt Parkway Drive alweer met deze nieuwe telg. De band staat bekend om het veelvuldige toeren dus dan is dit best wel vlot. Met ‘Wishing Wells’ begint het album vrij traag. We horen in het begin alleen de akoestische gitaar en een soort van spoken word van Winston. Daar komt al snel een einde aan en het tempo gaat er even flink in. Vrij opvallend is de zang die wat minder schreeuwerig is. De zang is ook onder vrij bizarre omstandigheden opgenomen. Voor ‘Wishing Wells’ werd die opgenomen in het donker met de studiotemperatuur op standje hel, om de emotie van de teksten nog meer te benadrukken.

In ‘Prey’ hoor ik veel Rammstein terug, maar ook Amon Amarth ligt op de loer. Erg catchy riffs en een refrein dat het live vast erg goed gaat doen bij het publiek als singalong. ‘Absolute Power’ begint met een basintro en het tempo blijft laag gedurende het nummer. Ook hier wordt weer volop geëxperimenteerd met de zang en het doet me bij vlagen wat denken aan het oude Machine Head, mede ook door de lekkere groove in het nummer. ‘Cemetery Bloom’ is ook een opvallend nummer met spoken word en toevoeging van violen en een soort van koorzang en de elektrische gitaar die daar rustig doorheen slingert totdat de drums invallen en het einde nog enigszins wat power geven.

Bij ‘The Void’ krijg je het idee dat je wat anders op hebt staan dan Parkway Drive. Ook hier wat andere vocalen dan wat we gewend zijn en het nummer is meer midtempo heavy metal met in het midden nog een lekkere gitaarsolo. Met ‘I Hope You Rot’ komt enigszins het oude Parkway Drive geluid weer terug, maar minder snel en met weer een hoop andere invloeden in de muziek verweven. Het prechorus met de tekst “Libera Nos” wordt gezongen met een soort van kerkelijke galm er overheen.

‘Shadow Boxing’ begint ook rustig met akoestische gitaar en rustige cleane zang die overgaat in een soort van rap, maar ook weer snel overgaat in Winstons welbekende screams. Daarna krijgen we afwisselend de voorgenoemde vocalen en horen we de typische metalcore drumritmes met daaroverheen keys en violen, heerlijk afwisselend dus. ‘In Blood’ zou op de eerste albums een rustpuntje zijn geweest, maar is hier één van de meer uptempo nummers. ‘Chronos’ doet daar nog een tandje bij qua zwaarte. Na drie minuten lijkt een vette gitaarsolo het nummer naar het einde te lijden, maar we zijn dan nog maar halverwege. De drie minuten die daar op volgen zijn voor de beide gitaristen, die nog even de vrijheid krijgen om hun kunsten te vertonen.

Afsluiter ‘The Colour Of Leaving’ is het gevoeligste nummer op het album. We horen voetstappen in het grint en met alleen akoestische gitaar en Winstons cleane vocalen heeft het nummer een wat zwaarmoedig karakter, maar ook niet gek gezien de tekst. De zang is in de studio door Winston geïsoleerd opgenomen om wederom de emotie van de tekst wat meer kracht bij te zetten. Het nummert eindigt met wederom de voetstappen in het grint en het krassen van een kraai.

Conclusie:
Parkway Drive zet de koers van het vorige album voort met veel variatie in zang, veel tempowisselingen en veel meer melodie, waardoor het album lekker wegluistert. Ik denk alleen dat de band niet moet doorslaan in het schrijven van alleen maar catchy nummers en wel hun heaviness behoudt. Desalniettemin een meer dan goed album.

Score: 4,25 uit 5

Tracklist:
1. Wishing Wells
2. Prey
3. Absolute Power
4. Cemetery Bloom
5. The Void
6. I Hope You Rot
7. Shadow Boxing
8. In Blood
9. Chronos
10. The Colour of Leaving

Links:
Parkway Drive Facebook
Parkway Drive Official
Epitaph Records

Tekst: Marcel Klaster

Related posts

WORK OF ART – FRAMEWORK – FRONTIERS RECORDS – OUT NOW

livereviewer

Review: Walls of Jericho – No One Can Save You From Yourself – Napalm Records – Release: Out Now

LiveReviewer

Review: Heart of a Coward – Deliverance – Century Media Records – Release: Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3