Review: Satyricon – Deep Calleth Upon Deep – Napalm Records – Release: Out now

Review: Satyricon – Deep Calleth Upon Deep – Napalm Records – Release: Out now.

Toen een tijdje geleden het nieuws kwam dat Satyr een hersentumor had, vreesde ik dat wij van de legende Satyricon nog weinig zouden gaan vernemen. Het creatieve stel Frost en Satyr zijn echter niet bij de pakken neer gaan zitten. Via Napalm Records komen ze met “Deep Calleth Upon Deep”. De mannen kennende zal het weer een zeer eigenzinnige plaat worden. In hun carrière hebben ze wel duidelijk gemaakt dat zij vooral hun eigen pad bewandelen. En of je die mee bewandeld? Daar hebben de mannen schijt aan! Als dat nu geen black metal houding is weet ik het ook niet meer. Het interview dat wij onlangs met Frost hebben gehad lees je hier.

Satyricon is:
Satyr (Sigurd Wongraven) – Zang, gitaar, keyboard en basgitaar
Frost (Kjetil Haraldstad) – Drums

 

Deep Calleth Upon Deep
‘Midnight Serpent’ doet mij vanaf de start erg denken aan het opzwepende ‘Now, Diabolical’. Al gauw vervolgt de song in een ietwat grimmiger setting. De riffs zijn behoorlijk onheilspellend, maar hebben vooral die typerende Satyricon schwung. Na een abrupt einde gaat de band uptempo verder met ‘Blood Cracks Open the Ground’. Heerlijke riffs, gecombineerd met het speelse spel van Frost, die vreemde doch fijne eigenaardigheden in de songs stopt. De band is duidelijk verder gaan zoeken naar een meer progressief karakter. Iets wat de mannen aardig doen, maar ergens mis ik toch het zwarte rauwe randje.

‘To Your Brethren in the Dark’ heeft weer dat lekker lome meanderende geluid. Onheilspellend kabbelt dit nummer voort zonder verder echt een punch uit te delen. Satyricon moet het nu meer van de melancholieke setting hebben. De plaat klinkt kil in productie, maar draagt echter wel bij tot wat Satyricon anno 2017 neer wil zetten. Het titelnummer, ‘Deep Calleth Upon Deep’, is wat mij betreft het sterkste nummer samen met de opener. In het refrein gaat het zelfs nog een beetje richting Myrkuriaanse taferelen met een klassieke geschoolde vrouwenstem op de achtergrond.

‘The Ghost of Rome’ beschikt over een pakkende riff en uptempo beat. Weer worden er fraaie loopjes gebruikt om het allemaal een wat speelser karakter te geven. Er wordt ook weer naar een klassieke geschoolde stem gegrepen, wat het geheel een wat spookachtig gevoel meegeeft. ‘Dissonant’ heeft naar mijn mening niet echt een fraai gecomponeerd geheel. Dit nummer pakt je niet meteen bij je strot en luistert ietwat ongemakkelijk weg. ‘Black Wings and Withering Gloom’ is dan wel weer verrassend. Het laat horen dat Satyricon zijn black roots niet in het geheel vergeten is. Live zal dit nummer zeker tot één van de uitschieters behoren. Afsluiter ‘Burial Rite’ is een stevige afsluiter van dit vrij makke doch intense pareltje van Satyricon. Dit slotnummer doet echter de honger naar meer aanwakkeren.

Conclusie:
“Deep Calleth Upon Deep” is geen instant love voor mij. Het is er echt eentje die je moet laten bezinken. De plaat heeft zijn goeie momenten, maar zeker ook zijn mindere momenten. Ik mis iets te vaak die punch in hun sound. De nummers zijn fraai in elkaar gezet. Hoopte je stiekem op een werkje richting “Nemesis Divina” dan zal je van een koude kermis thuiskomen. Neemt niet weg dat de mannen met “Deep Calleth Upon Deep” wederom iets artistieks hebben neergezet.

Score: 4 uit 5

Tracklist:
01. Midnight Serpent
02. Blood Cracks Open The Ground
03. To Your Brethren In The Dark
04. Deep Calleth Upon Deep
05. The Ghost Of Rome
06. Dissonant
07. Black Wings And Withering Gloom
08. Burial Rite

Links:
Satyricon Facebook
Napalm Records

Tekst: Ronald van de Baan