Review: Sepultura – Machine Messiah – Nuclear Blast – Release: 13-01-2017

Review: Sepultura – Machine Messiah – Nuclear Blast – Release: 13-01-2017.

Het Braziliaanse Sepultura behoeft nauwelijks introductie. De band, begonnen in 1984, levert met “Machine Messiah” alweer hun veertiende langspeler af. Waar in de beginperiode nog voornamelijk death metal werd gespeeld, werd de lijn steeds meer verschoven richting de thrash metal. Sinds de komst van zanger Derrick Green, inmiddels al bijna 20 jaar de frontman van de band, laat de band met elk nieuwe album een ander geluid horen. Benieuwd dus waarheen dit album ons leidt.

Sepultura is:
Derrick Green – Zang
Andreas Kisser – Gitaar
Paulo Jr – Bas
Eloy Cassagrande – Drums

 

Machine Messiah
14910378_10153833903441924_1234394717935470879_nHet vorige album “The Mediator Between Head and Hands Must Be the Heart” kon mij totaal niet boeien. Dit komt grotendeels door de erg naar de achtergrond gedrukte, gedempte vocalen. Daar is op dit album totaal geen sprake van. De vocalen van Derrick staan helder in de mix en de beste man varieert op dit album als nooit tevoren met zijn stem. Op het titelnummer, een vooral somber nummer, horen we hem voornamelijk clean zingen. Het contrast met ‘I Am The Enemy’ is groot want die is supersnel en daar horen we Green’s iconische screams.

Op ‘Phantom Self’ horen we in het begin wat Braziliaanse muziekinvloeden. Ook wordt hier het keyboard geïntroduceerd en dat in combinatie met Derricks stacato zang doet het me wat denken aan Fear Factory. ‘Alethea’ begint met een rustig drumintro waarna de gitaar eveneens rustig invalt. Dit blijft zo tot de zang erbij komt en het geheel wat sneller en ruiger wordt. ‘Iceberg Dances’ is geheel instrumentaal en heeft een groovy begin. Halverwege horen we ook nog even een stukje hammond orgel gevolgd door een passage met akoestische gitaar.

‘Sworn Oath’ begint rustig met voornamelijk gitaar en minimale drums. Daarna bouwt de gitaar wat meer op en valt ook de zang in. Ook horen we het keyboard weer, die meedraagt aan de juiste sfeer van het nummer. Soms lijkt alsof ik violen hoor, maar dit geluid komt waarschijnlijk ook gewoon uit het keyboard. ‘Resistant Parasites’ is groovy met een groot aandeel van bassist Paulo Jr en hoewel mid tempo tot rustig straalt het nummer veel woede uit. ‘Silent Violence’ gaat supersnel van start. Halverwege gaat het tempo eruit en krijgen we een gesproken stuk.

‘Vandals Nest’ is een kort een snel nummer van nog geen drie minuten. Afsluiten zoals we begonnen zijn zal de band gedacht hebben: ‘Cyber God’ begint net als ‘Machine Messiah’ traag met ditmaal in het begin een stuk ‘spoken word’ met Derrick’s diepe lage stem. De vocalen variëren van screams naar clean en alles daartussen. Het nummer ademt veel sfeer uit door het voornamelijk rustige tempo. Op het laatst gaat het tempo er nog even goed in en perst Andreas er nog een solo uit.

Conclusie:
Zoals gezegd kon het vorige album mij niet boeien en dan is dit album een aangename verrassing. Het is een behoorlijk divers album en een goeie doorsnee van wat de band de laatste 20 jaar met Derrick Green heeft gedaan.

Score: 4 uit 5
 

Tracklist:
01. Machine Messiah
02. I Am The Enemy
03. Phantom Self
04. Alethea
05. Iceberg Dances
06. Sworn Oath
07. Resistant Parasites
08. Silent Violence
09. Vandals Nest
10. Cyber God

Links:
Sepultura Facebook
Sepultura Official
Nuclear Blast

Tekst: Marcel Klaster

Related posts

Job for a Cowboy – Sun Eater – Metal Blade Records – Out Now

livereviewer

Review: Diemonds – Never Wanna Die – Napalm Records – Release: Out Now

LiveReviewer

Review: Heart of a Coward – Deliverance – Century Media Records – Release: Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3