Review: Shining – International Blackjazz Society – Spinefarm Records – Release: Out Now

Review: Shining – International Blackjazz Society – Spinefarm Records – Release: Out Now.

Shining is een Noorse progressieve rock/metal band uit Oslo opgericht in 1999. Vaak verward met de gelijknamige Zweedse metalband, maar muzikaal niet te vergelijken. Dertien muzikanten waren lid van de band sinds de oprichting, met als enige constante factor zanger en multi-instrumentalist Jørgen Munkeby. Begonnen als een akoestisch jazzkwartet en inmiddels een rock/metalband, grofweg gezegd. Natuurlijk gaat dat niet van de ene op de andere dag en heeft de band daar al aardig wat albums de tijd voor gehad, want inmiddels is daar album nummer zeven, ”International Blackjazz Society”.

Shining is:
Jørgen Munkeby – Zang, gitaar, saxofoon
Håkon Sagen – Gitaar
Eirik Tovsrud Knutsen – Keyboard, syntesizer
Tobias Ørnes Andersen – Drums

 

International Blackjazz Society
Shining_IBS_Front_000_smaller-1024x1024Het intro ‘Admittance’ begint al lekker chaotisch met wilde drums en dito saxofoonspel. Het tweede nummer ‘The Last Stand’ is daarentegen wel gestructureerd. Een vrij standaard stampend rocktempo met daaroverheen een industrial synthesizersausje, met in het midden weer wat ruimte voor de saxofoon. Eerst met het ritme meespelend maar daarna weer heerlijk uit de maat, zoals we dit van de band kennen. ‘Burn It All’ begint met een mysterieus synthesizergeluid wat niet zou hebben misstaan in een aflevering van Dr. Who. Het nummer is verder echt industrial en doet me denken aan Nine Inch Nails en soms zelfs Marilyn Manson. ‘Last Day’ gaat in een gestaag tempo zonder veel bijzonderheden naar het eind. ‘Thousand Eyes’ is weer veel van hetzelfde en is met zeven minuten dan ook veel te lang om echt te blijven boeien. Zelfs de drumsolo, die ik maar zelden goed vind, verandert daar niet veel aan. ‘House Of Warship’ is dan weer een welkome verademing met improvisatie van de bovenste plank, met name van de sax en drums.

Op ‘House of Control’ hoor je Munkeby met zijn normale zangstem, dus zonder de vervorming die er normaal over heen gaat. Het nummer doet ook wat psychedelisch aan met het rustige tempo en vervormde klanken van de instrumenten. ‘Church of Endurance’ is een soort van intermezzo van een minuut lang, maar een beetje laat in het album als één na laatste nummer. Van afbouwen naar het einde is ook geen sprake met het laatste nummer ‘Need’. Het tempo gaat er nog even goed in. In vergelijking met de vorige albums word de muziek vrij ‘simpel’ gehouden. Munkeby concentreert zich op saxofoon en gitaar waar in het verleden nog wel eens wat andere instrumenten tevoorschijn gehaald werden zoals onder andere een harmonium, accordeon of clavinet. De reden hiervoor is om de muziek op het album te laten klinken zoals het live zou klinken. In het verleden werden nummers voor een optreden nog wel eens versimpeld, omdat ze anders live bijna niet te spelen zouden zijn.

Conclusie:
De band gaat steeds meer richting een wat toegankelijker geluid. Een aantal nummers zijn vrij standaard industrial rocknummers. De improvisatie waar jazz en de band zo bekend om zijn, is steeds minder aanwezig. Ondanks dat is het album wel aardig gevarieerd. Van improvisatie naar gestructureerd, van rustig naar hard en van recht toe recht aan naar melodie, het zit er allemaal in.

Score: 3,75 uit 5
 

Tracklist:
1. Admittance
2. The Last Stand
3. Burn It All
4. Last Day
5. Thousand Eyes
6. House Of Warship
7. House Of Control
8. Church Of Endurance
9. Need

Links:
Shining Facebook
Shining Official

Tekst: Marcel Klaster