Review: Skindred – Volume – Napalm Records – Release: 30-10-2015

Review: Skindred – Volume – Napalm Records – Release: 30-10-2015.

Skindred is een rockband uit Newport en zij spelen een cross-over van heavy metal en reggae met alternatieve rock-invloeden. Oprichter Benji Webbe zelf noemt de stijl van zijn band Ragga Metal en zo was een nieuw genre geboren. De band komt voort uit de band Dub War, welke in 1998 uit elkaar ging. Het debuutalbum van Skindred, getitel “Babylon”, is in totaal drie keer uitgegeven door verschillende labels in 2002, 2003 en 2004 en is in mijn optiek de betere van het tot nu toe uitgebrachte werk. De reggae wordt op dit album goed gedragen door de heavy metal, hoewel sommige nummers ook echt reggae zijn, met een klein rock-randje.

Het laatste album van Skindred dateert uit 2014 en is in mijn optiek niet het sterkste album van dit viertal. Op “Kill the Power” voeren indie-rock invloeden meer de boventoon en dat haalt wat mij betreft de punch uit de ragga metal. “Volume” is geproduceerd door James Loughrey die onder andere ook Manic Street Preachers en Depeche Mode produceerde.

Skindred is:
Benji Webbe – Zang
Mikey Demus – Gitaar/zang
Daniel Pugsley – Bas
Arya Goggin – Drums

 

Volume
Skindred-Volume-CoverDe cd start met het nummer ‘Under Attack’ en kent een lekkere opening. De heavy gitaar en de rap-achtige zang passen goed bij elkaar. Ook de gebruikte elektronica passen lekker in het nummer, dat op een gegeven moment Amerikaans aandoet. Een prima start!
Track twee is getiteld ‘Volume’ en daar komt de reggae-rap die Skindred eigen is weer naar boven. In tegenstelling tot het vorige album, blijft het nummer hier lekker stevig en gevarieerd, waarschijnlijk omdat de rap iets meer de boventoon voert. ‘Hit the ground’ is het volgende nummer en begint wat zwak, maar leeft op als de heavy riffs ingezet worden. Het is jammer dat de reggae-zang de muziek wat naar achteren drukt.
‘Shut Ya Mouth’ heeft het meest weg van rap-metal met een klein randje reggae en dat doet het nummer goed! Het is lekker heavy en de zang en muziek zijn lekker opzwepend. Lèkkâh! Wat volgt is het nummer ‘I’ en het is weer een echt reggae nummer en is met 47 seconden een soort van intermezzo, wat van mij achterwege had mogen blijven.

‘The Healing’ tapt uit een ander vaatje en is weer een volle bak gitaren. Dit is een schril contrast met het vorige nummer ‘I’, wat het nog meer een vreemde eend in de bijt maakt. ‘The Healing’ is weer ragga metal zoals ook ‘Volume’ dat was en is wel lekker. Het begin van ‘Sound the Siren’ is rap/reggae, maar gaat al snel over in indie-rock. Dit nummer raakt eigenlijk nergens heavy metal of punk en is eigenlijk een nummer dat op 3FM zou kunnen passen. Het hier op volgende nummer ‘Saying it Now’ is volledig indie-rock en nergens wordt meer een metal-invloed waargenomen. Jammer! Maar ondanks dat geen slecht nummer!
Het tweede intermezzo, ‘II’, is weer pure reggae en duurt 48 seconden en gaat vervolgens naadloos over in het nummer ‘Straight jacket’. Dit nummer komt weer redelijk in de buurt van ragga metal, maar is verder veel te ‘pop’ om het niveau van de eerste nummers te halen. Het einde komt als een verrassing en komt gekunsteld over.

Na slechts één nummer is er weer een intermezzo (‘III’) en dit keer eentje van 52 seconden. Dit is een mix van rap en reggae en na een aantal keer luisteren is de skip-knop snel gevonden. Snel door naar ‘No justice’. Ook hier weer indie-rock wat de klok slaat, met wat rap/reggae-achtige breaks.
Het op 1 na laatste nummer is getiteld ‘Stand-up’ en is van hetzelfde kaliber als het vorige nummer en wordt nergens écht heavy. ‘Three Words’ is de afsluiter van de cd en is in mijn optiek pure indie-rock met reggae invloeden, maar nergens is er iets van metal te herkennen. Jammer.

Conclusie:
De eerste zes nummers, met uitzondering van het intermezzo, zijn wel lekker en voldoen in mijn optiek aan de eigen bedachte stijl Ragga Metal. Van mij hadden de metal-invloeden wel wat verder doorgevoerd mogen worden, maar het klinkt wel lekker. Het doet mij denken aan het eerste album “Babylon”.
De overige nummers, met uitzondering van de intermezzo’s, zijn in mijn optiek indie-rock en hebben naar mijn mening geen raakvlakken met metal. De intermezzo’s hadden voor mij achterwege kunnen blijven, omdat ze niet bij de rest passen en vooral voor gefronste wenkbrauwen zullen zorgen.

Om deze cd te beoordelen volgens mijn heavy-metal-lineaal zou denk ik niet eerlijk zijn, omdat het grootste deel van de nummers indie-rock is. Toch staan er leuke nummers op die soms een beetje in de richting van Papa Roach gaan. Ik denk dat er nummers op staan die het best goed zouden kunnen doen op zenders als 3FM, maar vrees dat er weinig metalheads zijn die deze cd gaan kopen.

Score: 3 uit 5

Tracklist:
01. Under Attack
02. Volume
03. Hit The Ground
04. Shut Ya Mouth
05. I
06. The Healing
07. Sound The Siren
08. Saying It Now
09. II
10. Straight Jacket
11. III
12. No Justice
13. Stand Up
14. Three Words

Links:
Skindred Official
Skindred Facebook

Tekst: Marc van Kollenburg
 

Related posts

Review: Diamond Head – Diamond Head – Plastic Head/Dissonance Productions – Release: Out Now

LiveReviewer

Review: Yes Featuring Anderson, Rabin, Wakeman – Live At The Apollo – Eagle Vision – Release: Out now

LiveReviewer

The Agonist – Eye of Providence – Century Media Records – Release: Out Now

livereviewer
UA-17622028-3