Review: The Ocean – Phanerozoic I: Palaeozoic – Metal Blade Records– Release: 02-11-2018

Review: The Ocean – Phanerozoic I: Palaeozoic – Metal Blade Records– Release: 02-11-2018.

The Ocean staat ook wel bekend als ‘The Ocean Collective’. Dit is een terechte naam aangezien, vanaf de start van de band, het een ware duiventil van bandleden was. De afgelopen tien jaar is het iets stabieler, maar er is nog steeds geen enkel album dat dezelfde line up heeft. Het enige constante lid is gitarist en songwriter Robin Staps. De band speelt een vorm van progressieve sludge metal, waarbij de band graag experimenteert met andere instrumenten, electronica en percussie. Daarnaast staat de band bekend om de intelligente teksten. Sinds zanger Loïc er bij is gekomen, kan de band ook meer doen met cleane zang, wat echt een pluspunt was op het vorige album “Pelagial”. De albums van deze band zijn allemaal conceptalbums, met natuurwetenschappen, filosofie en religie als onderwerpen.

The Ocean is:
Robin Staps – Gitaar, Zang
Loïc Rosetti – Zang
Mattias Hägerstrand – Bas
Paul Seidel – Drums
Dalai Theofilopoulou – Cello

 

Phanerozoic I: Palaeozoic
The OceanDit album is bedoeld als onderdeel van een tweeluik, waarvan deel twee gepland staat om in 2019 uitgebracht te worden. Dit is iets wat de band vaker heeft gedaan. “Precambrian” was een dubbelalbum “Anthopocentric” en “Heliocentric” waren als concepten aan elkaar gekoppeld en “Pelagial” bestond uit een album met vocals en een album zonder. Net zoals “Pelagial” hebben zowel de muziek als de teksten een eigen concept, waarbij de muziek draait om diverse geologische tijdperken van de aarde en te teksten draaien om het concept van ‘Eternal Recurrence’, het idee dat alles zich voortdurend herhaalt. Waar de vorige albums vrij complexe muziek bevatten, is dit album simpeler en lijkt het meer terug te grijpen op “Precambrian”. Dat wil niet zegen dat The Ocean een stap achteruit doet. In plaats daarvan heeft de band besloten meer met harmonie te werken. Het gebruik van clean vocals naast de grunts is wel gebleven, het zou ook zonder zijn om de capaciteiten van een zanger als Loïc te negeren.

Het album start met ‘The Cambrian Explosion’; dit is conform het thema een aanzwellende instrumentaal met voornamelijk keyboard muziek, om een gevoel van verwachting achter te laten. ‘Cambrian II’ zet vervolgens een basis van sludgy riffs a la ‘Precambrian’ neer met hardcore shouts om daar bovenop harmonie te bouwen met stoner gitaar melodieën, keyboard geluidstapijten en een clean refrein. De song bevat een vrij lang middenstuk met diverse sfeer- en ritmeveranderingen, om toe te werken naar een finale waarin Loïc meerdere cleane stemmen multitrackt met hardcore shouting als achtergrondzang, wat ik heel effectief vind om een grootse melodische finale toch agressief te houden.

Op ‘Ordovicium’ grijpt de band nog meer terug naar hun typische zware sludge\post metal geluid met shouts met daarop een laag van leadgitaar en keyboardtapijten. Al deze elementen houden voortdurend dezelfde ritmes aan, wat de nadruk op de harmonie tussen de diverse lagen versterkt. Het is een song die voelt alsof je wordt samengeperst onder kilometers water. ‘Silurian’ is de meest progressieve epic op dit album, waarin The Ocean vele muzikale omzwervingen door een landschap van melancholie en verdriet maakt. Hoewel de beukende riffs aanwezig zijn, heeft de song veel verschillende gitaar-, keyboard- en zangmelodieën en grote stukken met meervoudige lagen cello als finale mondt de song uit in een riff-festijn van woede en agressie.

De volgende song begint als een introspectief stuk muziek met veel reverb, waarbij ook de cello weer meedoet. Ondanks dat dat de song al vrij snel meer riffs , licks en tremolo’s krijgt, wordt de sfeer behouden, om zo het podium te creëren voor de voortreffelijke zang van Jonas Renske van Katatonia. Halverwege de song worden de shouts van Loïc toegevoegd, waarna de song in een goed gelukt ritmisch experiment eindigt. ‘The Carboniferous Rainforest Collapse’ is een goed geplaatste instrumentaal met veel melodie die op zichzelf kan staan, maar toch vooral fungeert als brug tussen twee epics.

Het afsluitende ‘Permian’ is in feite melodische death\doom, hoewel meerdere elementen van eerder in het album duidelijk terugkomen, zoals de harmonische opbouw uit meerdere lagen instrumenten en Loïcs shouts als achtergrond voor de cleane zang. Ook hier weer mooie zangmelodieën, daarnaast is er een duidelijke invloed van Tool in het ritme van de zang. Deze song slaagt er in aan te voelen als zowel een afsluiter als een cliffhanger voor het album van volgend jaar.

Conclusie:
Dit album ruilt een deel van de complexiteit in de muziek in voor meer harmonie. Zoals altijd weet The Ocean dit uitermate goed te doen, zonder hun vermogen tot een heavy geluid te verliezen. Dit album is gewoon een set steengoede metal songs.

Score: 4.25 uit 5

Tracklist:
1. The Cambrian Explosion
2. Cambrian II: Eternal Recurrence
3. Ordovicium: The Glaciation of Gondwana
4. Silurian: Age of Sea Scorpions
5. Devonian: Nascent
6. The Carboniferous Rainforest Collapse
7. Permian: The Great Dying

Links:
Metal Blade Records
The Ocean Facebook

Tekst: Marcel Bergervoet

Related posts

Review: Abbath – Abbath – Season of Mist – Release: January 22nd 2016

LiveReviewer

Review: Desaster – The Oath of an Iron Ritual – Metal Blade Records – Release: Out Now

LiveReviewer

Thulcandra – Ascension Lost – Napalm Records – Release: Out Now

livereviewer
UA-17622028-3