Review: Whitechapel – Kin – Metal Blade Records – Release: 29-10-2021

Review: Whitechapel – Kin – Metal Blade Records – Release: 29-10-2021.

Whitechapel is een Amerikaanse deathcoreband uit Knoxville, Tennessee. Sinds hun start in 2006 heeft de band zeven studioalbums uitgebracht waarvan zes onder het label Metal Blade Records. “Kin” is het achtste album en de vijfde op rij met producer Mark Lewis. Op “The Valley” had de band geen vaste drummer en werd er gebruik gemaakt van de diensten van Entheos-drummer Navene Koperweis. Inmiddels heeft de band in Alex Rudinger een vaste kracht op de drumkruk gevonden.

Whitechapel is:
Phil Bozeman — Zanger
Gabe Crisp — Basgitarist
Zach Householder — Gitarist
Alex Rudinger — Drums
Ben Savage — Leadgitarist
Alex Wade — Gitarist

Kin

Op “Mark of the Blade” werd al volop geëxperimenteerd met onder andere voor het eerst de cleane zang van Philip Bozeman. Op het vorige album “The Valley” werd dat ook zeker voortgezet en op dit album wordt daar ook nog even een tandje bij gezet. In die cleane zang kan hij hoorbaar ook een hoop emotie kwijt.

“The Valley” was een soort van verwerking van de ontberingen die Phil in zijn jeugd ondergaan heeft. Opener op dit album, “I Will Find You”, vindt plaats vlak na de gebeurtenissen beschreven in het laatste nummer van The Valley”, ‘Doom Woods’. Het album is nu meer geschreven in de “wat als” modus, of zoals Bozeman zelf zegt, een fictieve weergave van een non-fictief verhaal.

Opener ‘I Will Find You’ begint met een stuk rustige bijna folk-achtige akoestische gitaar, maar hakt er na een halve minuut gelijk goed in met de elektrische gitaar en drums. Het nummer is overwegend ruig maar over de helft krijgen we wel wat rustpuntjes met cleane zang. ‘Lost Boy’ is meer old skool Whitechapel. Bruut, maar ook hier wordt wel meer melodie in het nummer verweven, met eveneens een passage met cleane zang.

Veel nummers hebben de combinatie van ruig en ingetogen. ‘Anticure’ is voor Whitechapel begrippen bijna een ballad te noemen. Die is overwegend rustig met veel variatie in de vocalen van Bozeman. Dat de band niet helemaal soft aan het worden is kun je horen in het brute en snelle ‘To The Wolves’. ‘Without You’ is een soort van interlude, maar dat voegt mijns inziens niks toe aan het album. Afsluiter ‘Kin’ heeft ook een ballad-achtig karakter, maar versneld wel meer in de tweede helft van het nummer en is bijna mainstream radio waardig.

Conclusie:
Met het album “Whitechapel” liet de band voor het eerst horen zich verder te willen ontwikkelen en niet alleen brute muziek te maken zoals op de eerste albums. Die lijn wordt voortgezet, maar de band boet zeker niet aan kracht in. Het brute element is nog steeds aanwezig, maar wordt aangevuld met een stuk meer melodie, waardoor het geheel wat makkelijker te verstouwen is. De rustige passages krijgen mijns inziens wel steeds meer de overhand en het is voor de fans van het oudere werk niet te hopen dat dit nog verder doorslaat.

Score: 4 uit 5

Tracklist:

1. I Will Find You
2. Lost Boy
3. A Bloodsoaked Symphony
4. Anticure
5. The Ones That Made Us
6. History Is Silent
7. To the Wolves
8. Orphan
9. Without You
10. Without Us
11. Kin

Links:
https://www.facebook.com/whitechapelmetal/
https://www.whitechapelband.com/
https://www.metalblade.com/

Tekst: Marcel Klaster

Related posts

Review: Vader – The Empire – Nuclear Blast Records – Release: 04-11-2016

LiveReviewer

BUMBLEFOOT – LITTLE BROTHER IS WATCHING – BUMBLEFOOT MUSIC – Release: Out Now

livereviewer

Review: John Garcia – The Coyote Who Spoke in Tongues – Napalm Records – Release: Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3