Review: Wildheart – Wildheart – Eigen Beheer – Release: 21-05-2016

Review: Wildheart – Wildheart – Eigen Beheer – Release: 21-05-2016.

Wildheart is een Belgische hardrock/sleaze/glamband die in maart 2014 werd opgericht. Muzikanten uit allerlei bands zoals IC/TC, Warckon en Rosevalley Rebels verenigden hun krachten. De line-up was compleet toen Farty als zanger werd aangetrokken. De band trad regelmatig op en al vlug wisten ze een schare fans rond zich te krijgen. Regelmatig verscheen er een teaser via YouTube en ze besloten om een debuutalbum op te nemen. Ze brengen het album in eigen beheer uit en stuurden me de nummers vorige week door! Na een weekje heftig luisteren volgt nu mijn oordeel!

Wildheart is:
Juice – schredding guitar
Foxx – schredding guitar
Thunderberck – drum machine
Stevie Dee – bass master
Farty – lead vocals

 

Wildheart
WildheartDe gierende gitaren tijdens de ‘newsflash’ intro ‘Breaking’ ontvlammen mijn drang naar meer 80’s hair metal attitude. Mijn smeekbede wordt spoedig beantwoord, want een hoge gil van Farty vormt de overgang naar ‘On The Run’. De startriff doet me naar boven lopen (ik beluister het album met mp3-speler en hoofdtelefoon) om die oude spandex te zoeken. Het komt tot een vrolijk weerzien met mijn knalrode 80’s pants net voor het catchy refrein aanbreekt. Dit is 80’s geïnspireerde hair metal zoals ik het graag hoor. Een grote aanwezigheid van koning gitaar (inclusief vele flitsende korte explosies), een licht nasale zang die zich vooral in de hoge regionen situeert en een vette ritmesectie.

‘Never Let Go’ scoort nog hoger qua melodieus karakter en de zang vertoont wat raakpunten met Ted Poley (Danger Danger, solo). De luchtgitaar doet zijn intrede bij ondergetekende en komt goed van pas bij het aanhoren van de vurige en vinnige riffs!

Ik zie Juice en Foxx al levendig voor mij als twee in tijgerprint spandex gehulde ridders van de hairmetal orde op hun zessnarig stalen ros voorbij galopperen. Ze worden bijgestaan door Farty die als vlaggendrager fungeert, door zijn kleurrijke sjaals met de nodige schwung aan zijn microfoonstandaard te binden. Stevie Dee (net perfect geföhnd natuurlijk) bespeelt zijn ‘thunderbass’ zodanig dat door de ontstane diepe bas geluidsgolven alle omstaanders spontaan omgevormd worden tot volgelingen van de hairmetalorde. Tenslotte zorgt Thunderberck ervoor dat alle gelovigen in dezelfde pas lopen door het ritme te meppen op zijn fluorescerende buiktrommel!

De band haalde duidelijk de mosterd bij bands zoals Dokken, Ratt en Danger Danger op gebied van het gitaarwerk. Toch heeft de band een eigen geluid en tijdens ‘On My Way’ mag je gerust de vinnigheid van een Eddie Van Halen toevoegen aan het rijtje. Luister ook naar de gierende fretboard solo bij de start van ‘Stone Cold Fox’. Het plaatje klopt volledig hier. Hun uiterlijk straalt 80’s glam en sleaze uit. De heren hebben zelfs elk hun ‘nickname’. De nummers klinken opwindend met catchy refreinen, licht cheesy samenzang en bovenal oorstrelend gitaarwerk. Tekstueel gaan ze hier de Motley Cruë toer op (vele bands uit het genre hebben tot de verbeelding sprekende vrouwen als inspiratiebron!).

De gitaarduels in het wilde ‘Get Up’ voelen aan als het eten van verse marshmallows, die overvloedig gedrenkt zijn in zelf bereide warme chocomelk. Heerlijk gewoon!
De slowtime sexy time is aangebroken met de ballade ‘Beautiful Regret’. De sterkte en kracht van Farty’s stem wordt hier mooi in de spot gezet. Het gevoelige semi akoestisch gitaartje (dat me steeds doet denken aan ‘Nothing Else Matters’ van Metallica) zorgt samen met trefzekere drumslagen voor een ideale begeleiding. Maar het nummer slaat al vlug om naar een full electric avontuur.

Hun lijflied ‘Wildheart’ laat vooral hun ongebreidelde energie en spelvreugde horen en tekstueel is het op en top glam. “I’ll sleep when I’m dead!”. ‘Save Me’ start als een ballade in de GNR en Skid Row stijl, maar al vlug verpulveren de licht rauwe riffs die illusie en worden we ondergedompeld in een zacht sleaze sfeertje. ‘First Glance’ is een supergevoelige gitaarsolo, die ondersteund wordt door semi akoestische gitaar riedeltjes. Klasse als je het mij vraagt.

De sleazerock is terug met het uiterst vlotte ‘Lovehunter’. De nummers zijn allen enorm aanstekelijk en maken het je onmogelijk om enkel passief te luisteren. Je benen lijken een eigen leven te leiden en je hoofd knikkebolt heftig! ‘Hang ‘em High’ sluit het album af met de nodige snelheid. Hoge gillen worden gevolgd door een gierende solo. Verder swingt het nummer als een stel niet gepimpte puur natuur D-cup tieten. Wat een gezellige manier (en gedachte) om een album af te sluiten.

Conclusie:
Wildheart heeft met hun debuutalbum een kei van een partyalbum afgeleverd. Een zanger die attitude laat horen, gitaristen die het nodige vuurwerk leveren en een solide ritmesectie. Iedere zichzelf respecterende liefhebber van 80’s glam, sleaze en hairmetal moet deze gasten checken. Ze treden op op het glam en sleaze festival Wildfest op 21 mei aanstaande in het Belgische Geraardsbergen. Dat zal tevens dienst doen als officiële CD-release! Ga dit zien mensen en laat je meevoeren door deze bende alsof je op de Sunset Strip een concert gaat bekijken!
Ik ben alvast een volgeling van hun hair metal orde en kijk er naar uit om deze sleazy ridders aan het werk te zien!

Score: 4,5 uit 5
 

Tracklist:
1. Breaking
2. On The Run
3. Never Let Go
4. On My Way
5. Stone Cold Fox
6. Get Up (Fight Back)
7. Beautiful Regret
8. Wildheart
9. Save Me
10. First Glance
11. Lovehunter
12. Hang ‘Em High

Link:
Wildheart Facebook

Tekst: Rik Bauters
 

Related posts

Kutschurft – Kamikaze Kama Sutra – Release: Out Now

LiveReviewer

Review: Katatonia – The Fall of Hearts – Peaceville Records – Release: 20-05-2016

LiveReviewer

Review: Soilwork – Verkligheten – Nuclear Blast – Release: 11-01-2019

LiveReviewer
UA-17622028-3