RHAPSODY – ASCENDING TO INFINITY – NUCLEAR BLAST – OUT NOW

Toen ik in 1997 voor de eerste maal de debuutplaat “Legendary Tales” van Rhapsody hoorde werd ik weggeblazen door het fenomenale gitaarwerk van Luca Turilli en de al even imposante stem van Fabio Lioni. Dit meesterwerk kreeg een jaar later een evenwaardig vervolg met “Symphony Of The Enchanted Lands”. Nieuwe termen zoals Hollywood metal en film score metal werden in het leven geroepen. In 2003 moesten ze hun naam wijzigen naar Rhapsody of Fire. Datzelfde jaar startte ook de samenwerking met narrator Christopher Lee en de saga over de “Dark Secret” werd verteld door middel van vijf albums. Na 15 jaar en 10 albums kwam hun cyclus met de fantasie saga’s tot een einde en besloot de band om in twee te splitsen en als verschillende bands verder te gaan. Luca doopte zijn band tot Luca Turilli’s Rhapsody  en de zoektocht naar een vervanger voor de vertrokken Fabio kon beginnen. Dit was op zich ook een quest te noemen en uiteindelijk werd de Italiaan Alessandro Conti goed bevonden. Ik was uitermate benieuwd of een deel van de magie die ontstond rond de eerste releases weer zou  ontstaan.

Rhapsody is:
Alessandro Conti – vocals
Luca Turilli – lead guitars & keyboards
Dominique Leurquin – lead & rhythm guitars
Patrice Guers – bass
Alex Landenburg – drums

 

ASCENDING TO INFINITY
Ik word overmand door schrik als ik de pure dancetoetsen hoor in de intro. Dit gevoel wordt nog versterkt door de volgende chaotische en bombastische filmscore. Maar die schrik blijkt volledig ongegrond als het titelnummer uit zijn startblokken schiet. We worden verwelkomd door flitsende gitaaruitspattingen en vingervlugge toetsen. Als nadien de stem van nieuwkomer Alessandro Conti zijn intrede doet, verschijnt er een brede glimlach op mijn gezicht. Wat een knaller is dit zeg en de nochtans even imposante Fabio Lioni mis ik niet meteen. Conti beschikt over een uiterst heldere stem en kan met het grootste gemak de hoge tonen halen, maar ook de lagere  tonen  vloeien als van nature uit zijn stembanden. De man heeft geleerd om zijn vocale expressie te controleren en die studies heeft hij met succes beëindigd aan “the Corale Lirica Rossini”, waar ook een zekere Luciano Pavarotti school heeft gelopen. Vanaf nu kunnen we gerust spreken van opera-metal. De combinatie van de speedy riffs en de operastem wordt nog versterkt door een bombastische samenzang! Luca blijft natuurlijk een snarenplukker om bij te watertanden en deze track doet me smachten naar meer. Mijn wens wordt vervuld want bij “Dante’s Inferno” is er een werkelijke symbiose tussen de zang en de toetsen in de intro. Hier vaart het schip Rhapsody opnieuw in de internationale filmscore wateren! Conti drukt hier minder zijn operaopleiding door en het nummer klinkt enorm aanstekelijk. In de break hoor ik zelfs geluiden die je in een episode van The X-Files kon horen. “Excalibur” krijgt natuurlijk een middeleeuwse intro aangemeten. Vervolgens krijgen we een lading van dreigende vocalen en orkestratie over ons heen.

Als je de ogen sluit tijdens het middenstuk kun je minstrelen voorbij zien lopen in ‘castle Rhapsody’. Ook de narratie die je te horen krijgt, creëert een bepaalde sfeer. Nadien bouwt de agressie zich geleidelijk op tot een climax! Het nummer eindigt met een soort van operakoor dat de ideale overgang, mogelijk naar het met klassieke piano geopende “Tormento E Passione”. Op deze track wordt Conti vocaal bijgestaan door een zangeres van eenzelfde kaliber. Er zijn grote stukken Latijnse tekst te horen op dit album en dit wekt nog meer de indruk op dat je naar een echte metal opera luistert. Die wisselwerking tussen de beide stemmen, de piano, de orkestratie en de gitaarpartijen is fenomenaal! Door al die vocale excessen zouden we nog het meer dan geweldige gitaarwerk uit het oog verliezen, maar natuurlijk worden we op gitaargebied meer dan verwend. Dat staat buiten kijf. De Oosterse invloeden zijn duidelijk hoorbaar in “Dark Fate Of Atlantis”. Maar na de intro vliegen Luca’s arpeggio’s je om de oren en zijn we opnieuw beland in een snelheidsrace tussen de gitaar en de toetsen. Die wedstrijd wordt vocaal magistraal becommentarieerd door Conti’s vocalen. Tijdens het rustiger “Luna” wordt de Latijnse taal afgewisseld door de Engelse en de zang is duidelijk het belangrijkste ingrediënt in deze klassieke track.

De rust is van korte duur want het begin van “Clash Of The Titans” lijkt zo uit een politiefilm te komen. Wanneer het nummer eigenlijk van start gaat voel je een sterke dreiging op je afkomen. Dit is pure ‘cinematic metal’, zoals ze zelf in hun bio vermelden. Er zijn zelfs computerstemmen hoorbaar. De song krijgt tijdens het refrein een tempoversnelling. Een flitsend duel tussen de gitaar en de toetsen vormen een verrassend middenstuk. Nadien wordt de agressie opgebouwd en neemt grote proporties aan. Als je denkt dat je alle facetten van deze herboren Rhapsody hebt gehoord start het zestien minuten durende “Of Michael The Archangel And Lucifers Fall”. Orkestratie, duister klinkende narratie en drums zijn hoorbaar in de filmische lange intro. Dit eerder kalme intro wordt weggeslingerd door furieuze riffs van Luca! Het nummer vervolgt met mid-tempo snelheid, mar er volgen talrijke tempo- en stemmingswisselingen. De orkestratie wordt optimaal aangewend om een bepaalde emotie en/of gevoel te versterken. Kreunende geluiden, engelenzang en bijna chaotisch klinkende Latijnse teksten in pure operastijl zijn een onderdeel van het middenstuk. Luca is erin geslaagd om deze song op zo’n manier te componeren dat je zelf een verhaal voor je ogen kan doen verschijnen als je er naar luistert! Na tien minuten krijgen we uiterst gevoelige gitaren te horen die geleidelijk overgaan in een shreddende solo die mooi begeleid wordt door allerlei middeleeuws klinkende instrumenten. Daarna sleuren verschillende lagen zang je verder in dit geweldige verhaal! Dit is wat eigenlijk als een metal opera kan omschreven worden.

Conclusie:
Luca Turilli had de schijnbaar onmogelijke taak om met een plaat op de proppen te komen die zich kon meten aan de eerste twee Rhapsody albums en daar bovenop moest hij nog een zanger vinden die in de buurt van Fabio Lioni kon komen. Volgens mij is Luca erin geslaagd om opnieuw een nieuw genre uit de grond te stampen: de opera metal! De wisselwerking tussen de orkestratie, Luca’s gitaarwerk en de vocale capriolen van Conti is gewoon verbluffend. De nummers blijven in je brein steken en mijn vrouw kijkt steeds raar op als ik mij luidop waag aan de operazang! Zo aanstekelijk zijn deze nummers! Ik ben vooral benieuwd hoe dit live zal klinken! In de maand november komt deze band naar België en daar wil ik natuurlijk bij zijn. No wild horses can keep me away!!

Tracklist:

  1.  Quantum X  2:25
  2. Ascending To Infinity  6:15
  3. Dante’s Inferno   4:56
  4. Excalibur   8:05
  5. Tormento E Passione   4:52
  6. Dark Fate Of Atlantis   6:29
  7. Luna  4:15
  8. Clash Of The Titans   4:14
  9. Of Michael The Archangel And Lucifers Fall   15:59

Score: 4.5 out of 5

Links:
http://www.ltrhapsody.com/
www.nuclearblast.de

Geschreven  door Rik Bauters

 

Related posts

The Monolith Deathcult – “Tetragrammaton” Seasons of Mist – OUT NOW”

livereviewer

Cradle Of Filth komt naar je toe deze winter!

livereviewer

Eggbangers Ball – Stadschouwburg De Harmonie- Leeuwarden

livereviewer
UA-17622028-3