Live report: Stonehenge Festival Steenwijk, 29-07-2018

Live report: Stonehenge Festival Steenwijk, 29-07-2018.

Door de grote line-up hebben wij twee man sterk naar Stonehenge gestuurd. Frank neemt voor ons de ochtend/middag programmering waar. En Maurice neemt het stokje over in de avond! 

Ochtend/Middag programmering (Frank) 

Zaterdag 29 juli was het weer zover. Het jaarlijkse Stonehenge Festival in Steenwijk barstte weer los. In totaal zevenentwintig bands dreunden onze trommelvliezen en nekspieren los, van tien uur in de ochtend tot twaalf uur ’s nachts.

Om kwart voor tien liep ik het terrein op en keek een beetje rond. Er zou die dag goed voor ons gezorgd worden. Er stond een lange bar voor al ons vloeibare genot. Daarnaast waren er een patatkraam, een barbecuekraam (nou ja, een kraam waar men gebarbecued vlees kon krijgen), een vegakraam en voor koffie kon men buiten de hekken, aan de overkant van de straat, naar de Metal Bijbel kraam. Er was ook speciaalbier te verkrijgen en dat liep zo enorm storm dat er tegen zes uur in de avond geen druppel meer uit de tap kwam.

Sfeer

Merchandise was er ook in overvloed. De gewone bandmerchandise van de spelende bands was op meerdere plekken verkrijgbaar, maar er stonden ook meerdere bandlabels die hun waar aan de man brachten. Shirts, CD’s, LP’s, sieraden, je kon het zo gek niet bedenken, of het was er wel. Velen kwamen om er een fijne, gezellige dag van te maken. De muziek was voor sommigen bijzaak, het ging hen meer om het samenzijn met vrienden. Wij, van de pers, ging het om de muziek en daarvan volgt hier ons relaas.

Normaliter kondigt Earik Mortem de bands aan, maar om gezondheidsredenen heeft hij dit jaar moeten afzeggen. Vervangen kun je hem natuurlijk niet, alhoewel Jos Ferwerda (van Abrupt Demise) het er heel goed van af bracht.

Om tien uur mocht Despicable Heroes het spits afbijten. Helaas vonden, buiten mij, vier fotografen en twee Stonehenge medewerkers, de meeste bezoekers het nog een beetje te vroeg. Erg jammer, want ze speelden de vouwen uit je broek, zo strak. Lekkere metalcore, niet helemaal mijn ding, maar als het zo goed gespeeld wordt als zij deden, heb ik niets te klagen. De zanger haalde er alles uit wat er in zat. Hij sprong het podium af en probeerde de mensen, die langzaam binnen druppelden, te bewegen dichter naar het podium te komen. Dat lukte deels ook nog! Het was een zeer energieke show. Wat ook zeer het vermelden waard is, is dat de drummer een poosje ervoor een blindedarmoperatie had ondergaan en het nog maar de vraag was of Despicable Heroes op Stonehenge kon aantreden. Chapeau jongens! That’s the spirit!

Hierna was Dead End aan de beurt. Inmiddels was er al meer publiek en zij hebben een mooie show gezien. De temperatuur was perfect, nog niet te warm en geen wolkje in de lucht. Dead End speelt een soort blackened death metal met doom invloeden. Hier en daar heeft het wel wat weg van Necros Christos en dat is niet de minste band om mee vergeleken te worden. Men had zich versierd met iets van corpse paint en middels de kostuums, die perfect bij de muziek pasten, werd het een zeer vermakelijk show. Wat mij dan weer opviel was dat ik even het idee kreeg dat Hoest van Taake achter de drums zat. Maar ja, mijn ogen zijn natuurlijk ook niet meer wat ze geweest zijn.

Dead End

Vervolgens betrad Persistence het podium (oh ja, voor diegenen die het concept bij Stonehenge nog niet kennen, men heeft daar twee podia en de bands wisselen zich steeds af, zodat de muziek continu doorbeukt en het publiek alleen hoeft om te draaien en het ander podium al kan zien). Deze band speelt lekkere thrash/death. Wat een lekkere vette set! Het regende opeens wel even waardoor het publiek een beetje mat was en ging schuilen, maar de band speelde stug door.

Hierna bestormde Faal het podium. Alhoewel bestormen……er werd uit het doom vaatje getapt, dus een snelle bestorming was het niet. Na de begintonen veranderde de regen in motregen en even later was het droog. Het podium stond volledig vol, met een drummer, een toetseniste, een bassist, twee gitaristen en een zanger. Het geheel was heel sferisch. De zanger gruntte en krijste alles bij elkaar. Dankzij deze krijsstem had het geheel zo af en toe wat weg van de oude Burzum. Mooie band!

Faal

Nadien kreeg ik vaak te horen dat de vele bands als een eenheidsworst klonken. Echter, zij waren waarschijnlijk niet aanwezig vanaf het begin. Ik heb metalcore, blackened death, thrash, doom, black, old school death metal, grindcore en deathcore gehoord. Natuurlijk liggen de stijlen dicht bij elkaar, maar ik vond dat er genoeg variatie in zat.

Na Faal was het de beurt aan Voltumna. de drie mannen beklommen het podium om hun black metal ten gehore te brengen. Ze deden hun best, maar hadden helaas een behoorlijk slecht geluid. Ik heb de muziek op CD gehoord en deze is best goed. Live kwam het niet uit de verf, jammer. De gitaar zong rond via de PA en het geheel piepte en knarste als een malle. Gelukkig vond het publiek dat vooraan stond het allemaal goed. Mijn ogen bedrogen me weer eens, want na Hoest te herkennen als drummer van Dead End, dacht ik daadwerkelijk even dat Geezer Buttler de zanger/bassist van Voltumna was.

Sfeer

Hierna werd ik weggeblazen door Sepiroth! Velen waren voor deze band om kwart voor twaalf al aangetreden op Stonehenge, het was volle bak! Het hakte en ragde als een malle. Ze hadden een goed geluid en speelden snelle en strakke old school death metal. De zanger zingt ook bij Phlebotomized. Deze band staat in mijn top tien van favoriete Nederlandse bands. Sepiroth kende ik nog niet, maar zij zijn plotsklaps ook die top tien in geschoten. Zo hey, wat een superband!

Sepiroth

Hierna kwam Saille uit België op de proppen met black metal. Op hetzelfde podium waar Voltumna daarvoor een slecht geluid had. Saille had echter een super geluid. Wel jammer was dat er dit jaar minder black metal publiek was zodat er mat gereageerd werd op de muziek. Men speelde extreem strak en gaven een goede show. Dit was puur vakmanschap. De weergoden konden de muziek niet waarderen en lieten dit merken door het weer eens te laten regenen.

Sodomized Cadaver vloog het podium op met hun furieuze mix van OSDM en crust. De meute kwam uit Wales, maar ook zonder dat men dat aankondigde was dat wel te merken. Enerzijds door het geweldige accent van de zanger, anderzijds door de bassist en z´n rode krullen. De eerste pit zag ik hier voorbij komen. De handjes gingen de lucht in en als een zwerm volleerde Duitse handzwaaiers liep men hun rondjes. Uiterst vermakelijke band en show! Men sloot af met het gezellige ‘Raped By Ebola’.

Sodomized Cadaver

Yaotzin mocht aantreden met hun black metal. Ze hadden een goede sound en het ging er bij het publiek in als zoete koek. Het enige minpuntje vond ik dat de band er een beetje ongeïnspireerd bij stond. Dit kon natuurlijk ook een pose zijn want dat zie je wel vaker bij black metal bands: spelen, geen tot weinig interactie met het publiek en gewoon zo ´evil´ mogelijk zijn. Tja, het zal wel. De muziek was goed en het publiek genoot er van.

Yaotzin

Vanaf hier ging de organisatie goochelen met de timetable. Niet Martyrium, maar Skinned kwam het podium op. Deze Amerikaanse death-grind band uit Colorado ramde alles los dat vast zat. De gitarist viel in op zang. De zanger was er helaas niet bij, waarom weet ik niet. Ik ben meer van de OSDM dan van dit gerag, maar ik vermaakte me best.

Cliteater kwam ten tonele. Clemens Kerssies mocht, door omstandigheden, weer eens plaats nemen achter de drumkit. Pestilence wordt momenteel door Metal Sucks in de mangel genomen. Dit mede door een re-tweet van Clemens op een bericht van Patrick Mamelli. De leden van Cliteater snoeren iedereen direct de mond met het simpele statement ´Fuck Metal Sucks´. In het begin van de set kampten ze met geluidsproblemen: er was geen gitaar te horen, alleen drums en zang. Later werd dit euvel verholpen en zette men een strakke show neer. De eerste echte moshpit was geboren!

Clit Eater

Pestlegion brak hierna alle vreugde af met hun black metal (figuurlijk dan). Enkele songtitels die ten gehore werden gebracht zijn ´Witchhammer´ en ´Entsage Gott´ (hun nieuwe single). Ze hadden een goed geluid en een goede show. Het was er ook lekker vol vooraan het podium. Ook zij hadden geen goede woorden over voor Metal Sucks.

Martyrium bleek dus te zijn omgewisseld met Skinned, want zij betraden hierna het podium. Het intro apparaatje bleek een lastig stuk gereedschap te zijn. Maar zij hadden een troef, een zangeres. En wat voor een! Volgens Jos Verwerda een vrouwelijke zangeres (de enige mannelijke zangeres die ik ken is Keith Capputo van Life of Agony). De fotopit stond in ieder geval vol en er werden veel kiekjes gemaakt. De zangeres in kwestie mocht er inderdaad zijn, maar ook zeker haar stembanden mochten er zijn. Zo hey, wat een krijs! Lekkere vette black metal kwam ons ten gehore. Zo rond half drie bleek Stonehenge ook gezellig druk te zijn.

Martyrium

Sepiroth was al een highlight voor mij, Mordbrand was dat zeer zeker ook! Lekkere OSDM zoals het hoort. Het leek wel of de hele band net uit een frituurpan was gekropen, zo vet klonk het. De weergoden vonden het blijkbaar ook geweldig want de zon brak door en begon ons lekker te bakken. Ik stond de hele tijd vooraan en heb eigenlijk alleen kunnen vermelden dat het gaaf was en dat de zon scheen, bleek later toen ik m´n notitieboekje open sloeg. Sorry, mea culpa, maar geloof me, dit was ontzettend gaaf!

Mordbrand

Hierna kwam Man Must Die aantreden. Ik kwam nog maar net bij van Mordbrand en heb de deathcore-metalcore-grindcore een beetje langs mij heen zien gaan. Het was ongelooflijk strak en hard. Er werd ook veel gemosht, maar dit was mij net ietsje te hard allemaal. Het publiek vond het gelukkig wel helemaal geweldig. Het was er ontzettend druk.

Skeletonwitch trad ook iets eerder op dan gepland. Later begreep ik dat het weer roet in het eten dreigde te gooien. Er zou een storm over Stonehenge trekken en omdat men vreesde voor taferelen die vorig jaar bij Carcass optraden, is men weer gaan schuiven. Al schuilend heb ik de show meegemaakt want het ging behoorlijk te keer, zowel op het podium als in de lucht. Het weer bleek gelukkig niet zo onstuimig te zijn dan het jaar ervoor. Skeltonwitch speelt thrash, echter vond ik dat er een behoorlijk black saus overheen gegoten was. Dit kon ik wel waarderen en het publiek ook. Het geheel gaf mij meerdere malen het gevoel bij een concert van Taake aanwezig te zijn.

Rectal Smegma trad ook op tijdens de storm. Hier zag ik iets minder van omdat ik m´n schuilplaats niet wilde opofferen. Horen kon ik het echter wel goed. Men speelde als van ouds lekker lomp. De zanger, weer of geen weer, in z´n felgroene boxershort en de opblaasfiguren al dansend in de moshpit. Het publiek kon er niet genoeg van krijgen en trotseerde de regen. De eerste crowdsurfers zag ik voorbij komen. Rectal Smegma weet wel hoe je een feestje moet bouwen.

Rectal Smegma

M´n derde highlight hobbelde het podium hierna op. Firespawn. Ik zeg hobbelde omdat de band (en dan vooral L.G. Petrov) goed in de olie zat. Naar verluidt besteeg Petrov het podium vlak nadat hij vier flesjes gerstenat achterover gekloekt had. Qua podiumprestatie en geluid was dat niet te merken. Wat een supershow gaven de heren, ´Aus Schweden´ zoals ze zelf zeiden, hier weg zeg! Er bleek nog een opblaasbal van Rectal Smegma niet uitgespeeld te zijn en deze ging tijdens het optreden het publiek rond. Uiteindelijk kreeg meneer Petrov hem ook te pakken, hij was er ontzettend blij mee en wilde er ook graag mee spelen. Enkele hoogtepunten uit de set waren ´Necromance´ en ´Lucifer Rising´.

Firespa

Het Spaanse Avulsed betrad het podium. Deze band bestaat al vijfentwintig jaar. Een schande eigenlijk dat ik de band totaal niet ken. Ze speelden een mix van grindcore en OSDM. De zanger was het Engels niet goed machtig. Althans, zo leek het, want de beste man kondigde bijna alles in het Spaans aan. Ook zij hadden kritiek op Metal Sucks en staken Pestilence een hart onder de riem. De knalharde death metal ging er bij het publiek in als zoete koek. Tegen het einde van de show werd er een heuse Wall of Death gevormd.

Avulsed

Hierna zat mijn recensie werk er op en werd ik afgelost door m´n collega. Ik kan terugkijken op een ontzettend gave editie van Stonehenge en heb me enorm vermaakt met de muziek en met alle gesprekken met bekenden en onbekenden. Ik verheug me nu al op de editie van volgend jaar!

Middag/Avond Programmering( Maurice)

Na de halve dag hoosbui met grauwe lucht, is de zon goed doorgebroken en treedt Thanatos rond etenstijd in een soort ‘frituur open air’ aan, met de ploert vol op de bakkes! Als rocksterren, inclusief de onvermijdelijke ‘shades’ op, worden ze onthaald en knallen ze de beuk er meteen in met hun snelle, op Morbid Angel leest geschroeide highspeed death metal, met de titletrack van de laatste plaat “Global Purification”.

Thanatos

We krijgen onder andere strakke versies van de nummers ‘Justified Genocide’, ‘Destruction Chaos Creation’ en het toffe ‘Dawn of the Dead’ voorgeschoteld. Qua geluid ontstaan er wel af en toe kleine technische mankementjes, maar die worden gelukkig ook snel weer opgelost, terwijl men het momentum blijft vasthouden. De band maakt dan ook een geoliede indruk. Ook de nog relatief nieuwe drummer speelt alsof hij bij wijze van spreken in de band geboren is!

De band maakt graag van tijd tot eind publiekscontact en frontman Stephan Gebedi spreekt zonder zonnebril het publiek enthousiast toe. Dat publiek reageert sowieso al enthousiast op de vette set, maar reageert helemaal blij verrast bij het absolute hoogtepunt van de set, namelijk een gastoptreden van zanger Martin van Drunen, bij de Hail of Bullets cover ‘Ordered Eastward’. Inclusief ex-HOB guitarist Paul Baayens kunnen we dus spreken van een ¾ mini HOB reunie! Ook muzikaal is dit mid tempo nummer een fijne afwisseling.Afgesloten wordt met onder andere met het oude ‘Jesus Wept’ gevolgd door ‘War’ en dan kunnen we spreken van een prima optreden!

Daarna debuteert op dit festival de Death tribute band Gruesome. Deze band heeft door hun vette live optredens flinke faam vergaard en ook nu spelen ze een heel vet uitgevoerde set van net-niet Death covers, in de stijl van de eerste drie Death-albums. Openingstrack ‘Dimensions of Horror’ (zeg maar hun ‘Evil Dead’, welke verder uitwaaiert naar de “Leprosy” en “Spiritual Healing” albums) knalt met een brede, diepe sound uit de speakers en eigenlijk kan dat knallen van elk nummer wat ze spelen gezegd worden. Echter, vind ik dit materiaal, creatief inhoudelijk, zelfs voor een Death tribute band, ondermaats.

Songtitel ‘A Waste of Life’ is gewoon een Death lyric (Low Life) en ‘Closed Casket’ wanneer je al ‘Open Casket’ hebt? Wanneer wordt een tribute gewoon lui semi jatwerk? Dat dit muzikaal creatief inhoudelijk echt lager zit, blijkt vooral wanneer er wordt afgesloten met de Death cover ‘Pull the Plug’ dat onwijs veel beter is dan elk nummer dat ze zelf gemaakt hebben. Deze band moet meer doen dan stukjes jatten, om daarvan wat noten op andere plekken te zetten, plus dan alles maar wat achter elkaar te mixen. De rode compositiedraad van Chuck mist!

Gruesome

Dat neemt niet weg dat ze live een ‘delivery’ hebben die op mid- met wat meer uptempo en melodieus hakgebied, menig liefhebber overtuigt, want ook hier reageert het publiek zeer positief op, inclusief pit en gejuich. Ondanks mijn kritiekpunten dus wel een succesvol optreden!

Dan komt de vreemde eend in de bijt. Het is tevens de oudste band op dit festival vandaag. Sinds 1982 (!) bestaat de fathers of crossover thrashband: Dirty Rotten Imbeciles.
Legendarische naam, maar wat doet een band als dit muzikaal hier? Waarschijnlijk noodzakelijke afwisseling bieden voor mensen die misschien even moeten bijtanken van een eventuele overdosis death metal met black en grind. Onvoorstelbaar maar waar. En niet te vergeten voor de liefhebbers van deze band zelf. Toch is het de vraag hoe zoiets valt. Voor de extra sympathieke uitstraling hebben de bandleden death metal shirtjes (Swedish death metal en Necrot) aangedaan.

D.R.I.

Dit is eerlijk gezegd niet mijn favoriete smaak, want te kaal. Maar er moet gezegd worden, dat bij deze band alle punk agressie, to the point, puntig en zonder een grammetje overtollig vet de speakers uit knalt. En daarbij hebben ze een snerpend punkgeluid waardoor de massaal toegestroomde aanwezigen flink uit hun plaat gaan. In hoog tempo krijgen we de nummers toegeslingerd. ‘Who Am I’, ‘Against Me’, ‘Acid Rain’, ‘Thrashard’…. Dit is ‘D-beat after D-beat’, met als afsluiter ‘The Five Year Plan’. Deze stokoude rotten klinken nog als als dertigers. Hoe krijgen ze dat voor elkaar?
Op zich meegaand in de algemene afwisseling vond ik het voor een keer een boeiend optreden en het vele volk voor het podium aanschouwend dit duidelijk ook.

Dan komt de band op met het aller-allervetste geluid van de dag, Grave. Hoe krijgen ze dit voor elkaar? In ieder geval gelukkig niet als trio maar als kwartet met de twin axe attack. Ik ken optredens waarin dat wel eens anders is geweest. Niet alleen was de tweede gitarist volop present, ook de drummer is nieuw sinds 2018 en slaat zich met gemak door de set heen.

Grave

Van het debuutalbum “Into the Grave” beginnen ze met ‘Deformed’ en later krijgen we ook ‘Day of Mourning’ en ‘Into the Grave’. Helaas geen ‘Haunted’ maar je kan niet alles hebben. Deze band an sich kan je er echter wel altijd bij hebben. Het publiek vindt het ook te gek en de band reageert extra vermaakt op het traditionele rolstoelverkeer tussen de crowsurfers door. Wat een te gekke loodzware sound en ultralompe, maar vaak ook swingende stijl speelt deze band. Ook getuige het publiek: Hulde!

Grave

Bij Asphyx staat gitarist Paul ‘double duty’ Baayens weer in de blakende avondzon. Relaxter, maar toch, van deze band wordt nog meer verwacht, want we hebben gezien dat zij zalen van duizenden mensen en grote festivals kunnen platspelen. Vanaf opener ‘Vermin’ vreet het publiek uit hun hand en vormt het een hossende menigte, waarbij het bier en vooral de biertrays regelmatig door de lucht vliegen. Ik zie mensen dolblij rondstuiteren en hun crushing midtempo muziekstijl verleidt zelfs stelletjes tot elkaar romantisch aflebberen.

Asphyx

Het moge duidelijk zijn, dit is een publieksfavoriet waarbij elk nummer met de lompe groove bij de inmiddels redelijk goed benevelde koppies inslaat. Speelt deze band dan op de sloffen automatisch een gewonnen wedstrijd? Dat vind ik niet, omdat het geluid van tijd tot tijd weer bij dit podium hapert, de zanger af en toe teveel oeverloos gaat ouwehoeren (tot in het Frans) waardoor het momentum losglipt en het een jolige bende wordt. Dat momentum pakken ze telkens wel weer terug.

Asphyx

Daarbij leunt de band, ‘Candiru’ en ‘Wasteland of Terror’ ten spijt, wel érg veel op telkens die lompe groove van uptempo riffing over een midtempo beat. De verveling door eenvormigheid dreigt.
Daar staat tegenover: de sfeervolle eerie klasse van klassieke nummers als ‘The Rack’ en ‘Last One on Earth’ van een band in topvorm, die er enorm veel zin in heeft. Kortom, een prima feestsfeer en dus voor de meesten een zeer geslaagd concert!

Dan wordt het spannend. Over momentum opbouwen gesproken. In de week voorafgaand aan dit concert heeft zich online een controverse rond Pestilence afgespeeld. De vraag is hoe gaat de band hiermee om? Heel simpel, door een oldschool set te spelen met een chronologische, evenwichtige bloemlezing, uit het klassieke oeuvre van de eerste drie platen. Drie tot vier nummers per plaat. Qua setlist zit het dus al geramd met publieksfavorieten.

Pestilence

Men trapt af met ‘Antropomorphia’, ‘Subordinate to the Domination’ en ‘Commandments’ en die hakken er direct goed in! Het geluid is vet en helder en het publiek pakt dit meteen gretig op. Een wilde, verbeten pit met veel zichtbaar tandvlees ontstaat, waarbij mensen regelmatig via o.a. ondergetekende op de grond klappen, maar iedereen wordt ook weer overeind gehesen. Overal om me heen hoor ik euforische reacties, geweldig dit! Voordat ‘Dehydrated’ echter wordt aangekondigd, vertelt frontman Patrick Mameli dat hij telkens een stroomstoot van de microfoon krijgt. Dit heeft te maken met het circuit in combi met zijn gitaar. Hierdoor klinkt zijn zang iets scheller en hij moet deze omstandigheid dus 50 minuten lang volhouden!

Het is te merken dat hij geconcentreerder gaat doorbijten, wat resulteert in een ‘niet lullen maar spelen’ set, wat natuurlijk voor de vaart prima uitkomt. Supergedreven en met bewijsdrang ‘vecht’ hij zich door de set heen, met een band die grossiert in muzikaal ‘nonchalant lijkend’ speels gemak. Dit geldt voor de complete band waarbij ook drummer Septimiu Hărşan naast zijn veelvuldig subtiel swingende groove, zijn drumbreaks ook te gek ‘punishing’ laat klinken. Alle riffs en ook alle solo’s klinken zuiver en plaatgetrouw, en in deze line up, zeker qua drums, nog een slag beter.

Voor ondergetekende stijgt het optreden, naar mate de set vordert, tot grote hoogte, wanneer de
“Testimony of the Ancients”- nummers voorbij komen: ‘The Secrecies of Horror’, ‘Twisted Truth’, ‘Land of Tears’ en ‘Prophetic Revelations’ riffen en hakken er op los, maar hebben tegelijkertijd genoeg melodieuze dynamiek om het boeiend te houden. En, het geeft het fanatiek doormoshende publiek wat noodzakelijke ademruimte, om daarna met uitsmijter ‘Out of the Body’ de genadeklap uitgedeeld te krijgen! De pit is een slagveld inclusief puin van verloren spullen. Maar door het sociale volk erin zie ik wonderwel geen gewonden op de stenen.

We kunnen al met al stellen dat de band in blakende topvorm verkeert en een tweede jeugd beleeft. Pestilence anno 2018 heeft hier z’n visitekaartje afgeleverd en is een absoluut hoogtepunt, zo niet hét hoogtepunt, op dit festival!

Carnifex

Aan de mensen met omgekeerde petjes op, was het de hele dag al aan te zien dat er een deathcore band ging spelen en wel Carnifex. Enkele deathcore cokeheads hadden eerder vandaag al een opstootje veroorzaakt met asociaal pitgedrag en zijn resoluut van het terrein verwijderd! Een triest unicum in de historie van Stonehenge. Deze relatief jonge stroming is toch een aparte scene in vergelijking met de old school death metal subcultuur.

Deze grote band in deathcoreland staat voor Stonehenge dan ook gedurfd hoog als semi headliner op de bill. Waarschijnlijk is dit gedaan met het beeld van de vele grote circle pits die in dit genre vaak voorkomen in het achterhoofd. De monotoon schreeuwende vocalen zijn typisch voor deathcore, maar de drummer accentueert de continue sloom groovende riffs met veel blasts, bassdrumrolls en accenten. Dit is vrij imponerend en hij klinkt voor ongetekende dan ook het interessantst.

Er is ook een pit met een aantal mensen in een ruim open gebied, maar op dit late tijdstip is het merendeel van het publiek al keer op keer platgespeeld. Continue scheeuwt de zanger om een circle pit, maar afgezien van een groepje fanatiekelingen, begint men er niet aan. Hij blijft echter tevergeefs aandringen, wat suggereert dat hij geen feeling met het/dit publiek heeft. De band speelt muzikaal uiterst massief, het geluid en de lichtshow zijn goed verzorgd, maar dit komt vooral over als een kwalitatief wel sterke band, maar op de verkeerde tijd (en plaats?).

Headliner Suffocation is gelukkig een zekerheid. Deze band stelt nooit teleur en draait altijd een moddervette en afwisselende, technische show, waarbij oudjes worden afgewisseld met enkele actuele nummers. Het geluid is meteen steengoed: oftewel vet en zuiver. Zanger Ricky Meyers is goed bij stem met zijn gutterals en drummer Eric Morotti excelleert net als bij de drummer van Pestilence in te gekke ‘punishing’ breaks. Het snarentrio kan deze set dromen en speelt deze dan ook weergaloos.

De band verkeert in de luxepositie dat ze met vrijwel altijd min of meer dezelfde setlist, maar met zulke rijk gevarieerde nummers, altijd boeiende, goed geoliede shows kunnen afleveren. Zowel ‘Thrones of Blood’, ‘Funeral Inception’, ‘Pierced from within’, als ‘Effigy of the Forgotten’, ‘Catatonia’ en ‘Infecting the Crypts’ zijn al jarenlang vaste waarden in de set. Zowel oldschool death metal fans als newschool slamdeath fans komen hier op af. Ze krijgen vanavond ook de handjes nog massaal in de lucht.

Ik kan hier weinig opvallend afwijkends over zeggen, ‘slechts’ dat dit een te gekke en terechte afsluiter is van Stonehenge 2018!

Suffocation

Samengevat was dit een mooie editie, maar in het begin geplaagd met zoveel regen waar alleen doomband Faal garen bij spinde, maar de rest mazzel of pech mee had. Toen gaandeweg dit wegtrok en de grotere namen kwamen, zag je het feest losbarsten wat tot het einde mooi aanhield. Beter dan andersom zoals vorig jaar. Uiteindelijk dus weer eens mazzel!

De kwaliteit van de bands had een per band constant stijgende curve en over het algemeen was het geluid best goed tot heel goed te hakken. Beter dan voorgaande jaren in mijn beleving. Best knap aangezien dit festival ook qua apparatuur op alle extreme weertypen voorbereid moet zijn.

Wat mijns inziens wel een puntje ter verbetering is, is als er duidelijk(er) kan worden gemaakt wanneer er wijzigingen in het programma bekend zijn. Niet alle backdrops zijn even leesbaar. Hier werden Earik Mortem’s enthousiaste aankondigingen en aanvullingen node gemist, ook al ving Jos Ferwerda dit op.

Buiten dat soort details, blijft dit festival het tofste death metal festival van Nederland en omstreken, met een topsfeer, een kwalitatief hoog en uitgebreid programma, plus schappelijke prijzen.

We kijken alweer uit naar volgend jaar waarin ‘s lands oudste metalfestival haar 25-jarige jubileum viert! Memoriam, Brodequin, Aborted, Inhume, Rotten Sound, Soulburn, Cirith Gorgor en Birdflesh zijn al bevestigd en de earlybird ticketverkoop is alweer gestart.

Tekst: Frank Joustra en Maurice Egbers
Foto’s: Ronald van de Baan

Related posts

Overkill, Prong, Enforcer and Darkology, De Pul Uden, 15-11-2014

livereviewer

Live report: Ne Obliviscaris / Allegaeon / Virvum – Dynamo Eindhoven, 31-03-2018

LiveReviewer

Live report: Netherlands Deathfest 3 – 013 Tilburg , 02/03-03-2018

livereviewer
UA-17622028-3